اثربخشی مداخله مبتنی بر رویکرد ماتریکس و tDCS بر ولع خوردن و فعالیت بدنی در افراد داری اضافه وزن
نویسندگان
1 استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
2 دانشگاه تبریز1. دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
3 گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، تبریز، ایران
doi
10.52547/apsy.2022.224863.1216چکیده
هدف: مطالعه حاضر با هدف بررسی اثربخشی مداخله مبتنی بر پذیرش و تعهد با رویکرد ماتریکس و تحریک جدار جمجمهای با جریان مستقیم (tDCS) بر ولع خوردن و فعالیت بدنیِ افراد مبتلابه چاقی و اضافهوزن صورت گرفته است. روش: طرح پژوهش نیمهآزمایشی از نوع پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری سهماهه با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش را کلیه افراد داری اضافهوزن شهر تهران در سال 1400 تشکیل دادند که از میان آنها 40 نفر به شیوه نمونهگیری هدفمند انتخاب و به شیوه تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل گمارده شدند. ابزار پژوهش پرسشنامه فعالیت بدنی بک (1982) و پرسشنامه ولع خوردن سپدا-بنیتو (2000، FCQ-T) بود. گروه آزمایش بسته مداخلاتی را طی 12 هفته در جلسات گروهی آنلاین 2 ساعته و 8 جلسه فردی tDCS تحریک AR/CL (با شدت 2 میلیآمپر و به مدت 20 دقیقه) و گروه کنترل 8 جلسه فردی tDCS تحریک AR/CL (با شدت 2 میلیآمپر و به مدت 20 دقیقه) را دریافت کردند. یافتهها: نتایج تحلیل واریانس آمیخته درونگروهی و بین گروهی نشان داد که بسته مداخلاتی درمانی تلفیقی کنترل وزن مبتنی بر پذیرش و تعهد با رویکرد ماتریکس و تحریک جدار جمجمهای با جریان مستقیم (tDCS) در مقایسه با tDCS صرف، بر فعالیت بدنی و ولع خوردن افراد داری اضافهوزن تأثیر معناداری داشته است. نتیجهگیری: بر اساس این یافتهها میتوان گفت بسته درمانی مطالعه حاضر میتواند گزینه مناسبی جهت افزایش فعالیت بدنی و کاهش ولع خوردن افراد داری اضافهوزن باشد.