دولت و تشکّلهای مردمی (با مروری بر دو تجربه تعاونیها و صندوقهای قرض الحسنه)
نویسندگان
1 شهید بهشتی
2 کارشناسی ارشد جامعهشناسی دانشگاه تهران.
doi
10.22067/jss.v0i0.19093چکیده
ایجاد تشکّلهای غیر دولتی برای جامعه کنونی ایران یک نیاز تاریخی است. هر چه این تشکّلها در کشور جنبههای عینی به خود بگیرد، جامعه بیشتر به مشارکت نیروهای مردمی و حاکمیّت آن نزدیک تر شده است. وجود تشکّلها حایلی است میان دولت و جامعه و پر رنگ کردن آن به معنی حضور بیشتر مردم و به ویژه جوانان و زنان در عرصههاست. در گذشته صنفهای پیشه وری از طریق کاروان سراها، زاویهها در شهرها به انتقال کالاهای اقتصادی و فرهنگی میپرداختند. این رابطه، خود نشانه ای از حضور مردم داشت. امروز که ادارة امور و کشور رو به پیچیدگی و تخصص دارد، نقش فرهنگی و اجتماعی تشکّلها در قالب تعاونیها کارکرد دارد .مداخلات دولت در تشکّلهای دولتی موجب نحیف و ضعیف شدن آنان شده است..مهمترین معضل و مشکل تعامل دولت و تشکّلهای مردمی است. تعاملات تعاونیها به عنوان یک فعالیت انتفاعی و صندوقهای قرض الحسنه به عنوان یک فعالیت غیر انتفاعی با دولت در اینجا مورد بررسی قرار گرفتهاند.
