کنش تأملی و اعتماد اجتماعی: نقش میانجی بدتنظیمی هیجان
نویسندگان
1 استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
2 کارشناس ارشد روانشناسی بالینی خانواده، پژوهشکدۀ خانواده، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
doi
10.22034/jmpr.2023.55430.5444چکیده
هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی نقش واسطهای بدتنظیمی هیجان در ارتباط میان کنش تأملی و اعتماد اجتماعی بود. روش: این پژوهش از نوع توصیفی-همبستگی بود و جامعۀ آماری آن شامل دانشجویان 20 استان ایران بود. نمونۀ ما متشکل از 441 دانشجو (291 زن، 150 مرد) بود که به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. شرکتکنندگان، مجموعهای از پرسشنامۀ خودگزارشدهی، شامل پرسشنامة اعتماد اجتماعی (صفارینیا و شریف، 1392)، پرسشنامۀ کنش تأملی (فوناگی و همکاران، 2016) و نسخۀ کوتاه مقیاس دشواری در تنظیم هیجان (کافمن و همکاران، 2016) را تکمیل کردند. تحلیلهای توصیفی با استفاده از نسخۀ 26 SPSS و آزمون میانجیگری با استفاده از نسخۀ 1/4 PROCESS انجام شد. یافتهها: تحلیل همبستگی، ارتباط معناداری را بین تمامی متغیرها نشان داد (0/001>p). اثر کلی کنش تأملی بر اعتماد اجتماعی، اثر مستقیم نقص در کنش تأملی بر بدتنظیمی هیجان و اثر مستقیم بدتنظیمی هیجان بر اعتماد اجتماعی معنادار بودند (0/001>p). هنگامی که بدتنظیمی هیجان بهعنوان میانجیگر وارد شد، اثر مستقیم کنش تأملی بر اعتماد اجتماعی معنادار باقی نماند (0/001>p)، درحالیکه اثر غیرمستقیم بهواسطة بدتنظیمی هیجان معنادار بود (0/061- تا 0/192- :CI). یافتههای ما از نقش کنش تأملی معطوف به خود در شکلگیری بیاعتمادی اجتماعی حمایت میکند. ناآگاهی از حالات ذهنی خود به بدتنظیمی درونفردی و بینفردی هیجانات منجر میشود. از سوی دیگر، ممکن است باور به قابل اعتماد نبودن دیگران از فرافکنی احساسات درونی و بدتنظیمی هیجان نشأت گیرد.
