بررسی اثر روش های مختلف مکانیک شکست بر پارامترهای شکست بتن توانمند بدون الیاف و حاوی الیاف ترکیبی

نویسندگان

1 گروه مهندسی عمران، دانشکده مهندسی، دانشگاه فردوسی مشهد

2 هیات علمی گروه مهندسی عمران دانشگاه فردوسی مشهد

3 کارشناسی ارشد، گروه مهندسی عمران، دانشکده مهندسی، دانشگاه فردوسی مشهد

doi
10.22124/jcr.2025.28961.1680
چکیده

پیچیدگی روابط و ارایه روش‌های گوناگون از چالش‌های اصلی این علم مکانیک شکست بتن می‌باشد. این چالش‌ها منجر به محدودیت کاربرد عملی این علم در بررسی و تحلیل سازه‌های بتنی شدند. در نتیجه بررسی و مقایسه پارامترهای مختلف این روش‌ها بر رفتار شکست بتن‌های مختلف از اهمیت زیادی برخوردار است. در این پژوهش، شش روش پر کاربرد علم مکانیک شکست نظیر روش کار شکست، روش اثر اندازه، روش اثر مرزی، روش منحنی تنش– تغییر ‌مکان، روش پیشنهادی استاندارد ASTM E1290 و مدل شکست بُووِر جهت بررسی دو معیار اصلی مکانیک شکست شامل انرژی شکست و چقرمگی شکست در بتن توانمند (بدون الیاف و تقویت شده با الیاف ترکیبی) با یکدیگر مقایسه و بررسی شدند. نتایج نشان می‌دهند که پاسخ‌های انرژی و چقرمگی شکست در تمامی این روش‌ها با افزودن الیاف به بتن توانمند افزایش یافتند. در این میان، فاکتور چقرمگی شکست حاصل از روش ASTM E1290 کمترین مقدار افزایش به مقدار 6/8% را به ازای افزودن الیاف در بتن توانمند نشان داده است. هر دو روش کار شکست و منحنی تنش- تغییرمکان نتایج انرژی شکست مناسب‌تری را برای بتن توانمند الیاف‌دار نشان دادند. در مقایسه با سایر روش‌ها، دو روش اثر اندازه و اثر مرزی جهت تعیین انرژی شکست بتن توانمند بدون الیاف به علت دقت بالا، سادگی و عدم وابستگی پارامترها به ابعاد نمونه‌ها مناسب‌ترند. همچنین، نسبت پارامترهای چقرمگی شکست در سه روش اثر اندازه، اثر مرزی و پیشنهادی ASTM تقریباً برابر با 7/1 است.