تاثیر سرمایه اجتماعی داخلی، تعهد و تجربه صادراتی بر عملکرد بینالمللی با تاکید بر میانجیگری یادگیری و همسویی بینالمللی (مورد مطالعه: شرکتهای دارویی فعال در صادرات)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد مدیریت بازرگانی بین الملل، دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
2 عضو هیات علمی گروه مدیریت،دانشگاه آزاد اسلامی، قزوین، ایران
doi
10.22034/bs.2023.1972540.2675چکیده
در جهان متلاطم و رقابتی امروز، بقا و گسترش شرکتها در گرو موفقیت آنها در بازارهای بینالمللی است. با توجه به توسعه اخیر صنعت دارو در کشور از یک سو و اهمیت صادرات غیر نفتی برای رشد اقتصادی از سوی دیگر، پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر سرمایه اجتماعی داخلی، تعهد و تجربه صادراتی بر عملکرد بینالمللی با نقش میانجی یادگیری و همسویی بینالمللی در بخش دارویی صورت گرفت. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی - پیمایشی است. جامعه آماری تحقیق شامل کلیه مدیران وکارشناسان شرکتهای دارویی فعال در صادرات بوده است که حداقل حجم نمونه با روش کلاین (2005)، 200 نفر تعیین و با روش نمونهگیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار جمعآوری دادههای پژوهش پرسشنامه استاندارد بود. در نهایت 378 پرسشنامه کامل از 30 شرکت دارویی فعال در صادرات جمعآوری شد. یافتههای حاصل از مدلسازی معادلات ساختاری، با نرمافزار اسمارت پیالاس، نشان داد سرمایه اجتماعی داخلی تاثیر معنیداری بر عملکرد بینالمللی ندارد. در ادامه مشخص شد تعهد صادراتی از طریق نقش میانجی یادگیری و همسویی بینالمللی بر عملکرد بینالمللی تاثیر دارد. همچنین تاثیر تجربه صادراتی بر عملکرد بینالمللی از طریق نقش میانجی یادگیری و همسویی بینالمللی تایید شد. بر این اساس لازم است مدیران صنایع دارویی با تاکید بر ارزش منابع درونبنگاهی، توسعه دانش جدید در مورد بازارهای بینالمللی و توسعه فعالیتهای بینالمللی در هماهنگی با اهداف و ماموریت شرکت به بهبود عملکرد در بازارهای بینالمللی دست یابند.
