اثربخشی آموزش مبتنی بر مدل انگیزش خواندن بر میزان آگاهی واجشناختی و نگرش به خواندن دانشآموزان دارای مشکلات خواندن
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، لرستان، ایران.
2 استاد، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، لرستان، ایران.
3 استادیار، گروه روانشناسی تربیتی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه لرستان، لرستان، ایران.
doi
10.22034/jmpr.2023.16524چکیده
هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی آموزش مبتنی بر مدل انگیزش خواندن بر آگاهی واجشناختی و نگرش به خواندن در دانشآّموزان دارای مشکلات خواندن بود. روش پژوهش حاضر نیمهآزمایشی از نوع پیشآزمون-پسآزمون با گروه کنترل بود. جامعهی آماری شامل کلیه دانشآموزان (دختر و پسر) پایههای چهارم و پنجم دوره ابتدایی دارای مشکلات خواندن شهر الیگودرز بود که در سال تحصیلی 99-1398 مشغول به تحصیل بودند که از میان آنها به روش نمونهگیری هدفمند، تعداد 30 نفر (15 نفر گروه آزمایش و 15 نفر گروه گواه) به عنوان حجم نمونه و به طریق تصادفی انتخاب گردید. ابزار مورد استفاده در پژوهش شامل پرسشنامههای آگاهی واجشناختی دستجردی و سلیمانی (PAT) (1389) و نگرش به خواندن مککنا و کییر (ATQ)(1990) بود. دادهها با استفاده از روشهای آمار توصیفی (میانگین و انحراف استاندارد) و آمار استنباطی (تحلیل کوواریانس چندمتغیره) تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که آموزش مبتنی بر مدل انگیزش خواندن باعث افزایش آگاهی واجشناختی و بهبود نگرش به خواندن در دانشآموزان دارای مشکلات خواندن شد (0/001>P). بنابراین میتوان گفت از آنجایی که خواندن یکی از مهارتهای اصلی است، شناسایی دانشآموزان پایههای پایینتر دوره ابتدایی که دارای مشکلات خواندن هستند، برای حل مشکل آنها بسیار ضروری است.