مدیریت عدم تقارن اطلاعات در معاملات اعتباری توسط فروشنده از طریق بیمه ریسک اعتباری و چگونگی مدیریت این ریسک توسط بیمه گر
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه حقوق خصوصی، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانشیار ، گروه حقوق خصوصی، دانشکده حقوق، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22034/bs.2022.560668.2622چکیده
امروزه، به دلایل عدیدهای، بیشتر معاملات به صورت اعتباری منعقد میگردند که اینگونه معاملات، ریسک عدم وصول اعتبارات را به فروشنده تحمیل مینمایند. عدم وصول مطالبات ممکن است از دو دسته ریسکهای تجاری و سیاسی نشأت گرفته باشد. نظیر عدم تمایل خریدار به پرداخت دیون، ورشکستگی وی یا عوامل خارجی و رخدادهای سیاسی نظیر جنگ، منع از خروج ارز و غیره که فروشنده در هنگام انعقاد قرارداد از احتمال وقوع آنها بیاطلاع است. اگرچه تصور عدم تقارن اطلاعات در هر دو دسته این ریسکها ممکن است؛ اما جلوه غالب آن در ریسکهای تجاری است؛ چه اینکه خریدار اعتباری بیش از هر فردی از قصد خود بر پرداخت در سررسید آگاه است. همچنین معمولاً خود اوست که از وضعیت ملائت و احتمال ورشکستگی خویش مطلع است و ممکن است آن را از فروشنده پنهان نماید. شرکتها به منظور پوشش این ریسک، اقدام به خریداری بیمه اعتبار تجاری مینمایند. این بیمه میتواند با فراهمآوردن ابزارهایی برای فروشنده، از عدم تقارن اطلاعات بکاهد. در این پژوهش با اتکاء بر روش کتابخانهای و با رویکردی توصیفی_تحلیلی، سعی بر شرح مفاهیم و تبیین موضوع علیالخصوص با توجه به بداعت بیمه اعتبار تجاری در نظام حقوقی ایران گردیده است. نگارندگان برآنند که بیمهگران اعتباری با فراهم آوردن منابع اطلاعاتی معتبر در خصوص خریداران و نیز امکان رصد آنها میتوانند اثر چشمگیری بر کاستن از عدم تقارن اطلاعات داشته باشند، همچنین آنها به جهت تبحر خود در زمینه مدیریت ریسک و اغلب با بهرهگیری از تمهیدات قراردادی، عدم تقارن اطلاعاتی میان خویش و بیمهگذار را مدیریت مینمایند.
