تاثیر آموزش شیوۀفرزندپروری مبتنی بر توانمندیها بر بهزیستی روانشناختی نوجوانان و خودکارآمدی والدین
نویسندگان
1 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دکتری روانشناسی تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.22034/jmpr.2023.16518چکیده
پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیر آموزش شیوۀفرزندپروری مبتنی بر توانمندیها بر بهزیستی روانشناختی نوجوانان و خودکارآمدی والدین انجام شد. پژوهش از نوع شبهآزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون، پیگیری با گروه کنترل بود. جامعه آماری والدین دارای نوجوان 12 تا 18 سال شهر تهران در سال 1401- 1400 بودند که از طریق اطلاعرسانی در شبکههای مجازی شرکت کرده بودند. نمونه پژوهش شامل 44 نفر (22 نفر گروه آزمایش و 22 نفر گروه کنترل) بودند که با روش نمونهگیری در دسترس و با در نظرگرفتن شرایط ورود و خروج، انتخاب شدند. پس از همتاسازی هر دو گروه به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل قرار گرفتند. در همتاسازی هر دو گروه به لحاظ داشتن سن مشابه نوجوانان و جنسیت والدین برابر شدند. برای گردآوری دادهها از پرسشنامه خودکارآمدی والدین دومکا و همکاران (1996) و پرسشنامه بهزیستی روانشناختی ریف (1989) در مراحل قبل و بعد از اجرای برنامه و سه ماه پس از آموزش استفاده شد. برنامه آموزش شیوۀفرزندپروری مبتنی بر توانمندیها به شیوه گروهی در هشت جلسه دو ساعته برای گروه آزمایش ارائه شد. به منظور تجزیه و تحلیل دادهها با نرمافزار SPSS22 از روش تحلیل وایانس آمیخته استفاده شد. یافتهها نشان داد آموزش شیوۀفرزندپروری مبتنی بر توانمندیها بر افزایش خودکارآمدی والدین و بهزیستی روانشناختی نوجوان به طور معناداری تاثیر دارد (0/001 ≥P). این تاثیر در مرحله پیگیری سه ماه پایدار مانده بود. بنابراین با استفاده از آموزش شیوۀ فرزندپروری مبتنی بر توانمندیها میتوان خودکارآمدی والدین و بهزیستی روانشناختی نوجوانان را بهبود بخشید.