اثربخشی بازپردازش مبتنی بر روایتشناسی شناختی بر شناختهای پس آسیبی در دانشآموزان دختر دبیرستانی مواجه شده با ترومای جسمانی و هیجانی در شهر کرمانشاه
نویسندگان
1 دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.
2 استادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه رازی، دانشکده علوم اجتماعی، کرمانشاه، ایران.
3 دکتری روانشناسی، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران.
doi
10.22034/jmpr.2023.16503چکیده
آسیب های دوران کودکی و نوجوانی می توانند تأثیری عمیق و بلند مدت بر رشد جسمانی و روانشناختی داشته باشند. اختلال استرس پس آسیبی این دوران که غالبا با کودک آزاری همراه است، تاثیرات منفی زیادی بر کارکردهای شناختی دارد (ناکایاما و همکاران، 2020). هدف پژوهش حاضر اثربخشی بازپردازش مبتنی بر روایتشناسی شناختی بر شناخت های پس آسیبی در دانش آموزان دختر دبیرستانی مواجه شده با حوادث آسیبزا در شهر کرمانشاه بود. روش مطالعه، نیمه آزمایشی از نوع پیشآزمون- پس-آزمون با اندازه گیری مکرر بود. از بین دانش آموزانی که تشخیص اختلال استرس پس آسیبی دریافت کردند، 40 نفر انتخاب شدند و به صورت تصادفی و با همتا سازی در گروه های آزمایش و گواه گمارده شدند. ابزار سنجش شامل مقیاس اختلال استرس پس آسیبی می سی سی پی، پرسشنامه سرند کردن حوادث آسیبزا و پرسشنامه شناختهای پس آسیبی بود. گروه آزمایش پروتکل درمانی بازپردازش مبتنی بر روایتشناسی شناختی را دریافت کردند. مقایسه بین نمرات پیشآزمون و پسآزمون گروهها حاکی از آن بود که بازپردازش مبتنی بر روایت درمانی شناختی بر شناخت های پس آسیبی در نمرات پس آزمون تاثیر معنی دار داشته است. نتیجه ای که می توان بر مبنای یافته ها گرفت این است که استفاده از روایت درمانی شناختی می تواند در درمان شناخت های پس آسیبی در دانش آموزان مبتلا به تروما موثر واقع شود.
