مدل پیشبینی امید بر اساس حمایت اجتماعی و معنای زندگی با میانجیگری تابآوری روانی در دانشجویان
نویسندگان
1 دانشیار گروه روانشناسی عمومی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2 استادیار گروه روانشناسی عمومی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکترای تخصصی روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی عمومی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22034/jmpr.2023.16510چکیده
پژوهش حاضر با هدف ارائه مدل پیشبینی امید بر اساس حمایت اجتماعی و معنای زندگی با میانجیگری تابآوری روانی در دانشجویان صورت پذیرفت. روش پژوهش، توصیفی- همبستگی و تحلیل مسیر بود. جامعه آماری این پژوهش مشتمل بر کلیه دانشجویان دوره کارشناسی دانشگاههای غیردولتی شهر تهران بود که در سال تحصیلی 1399-1398 به تحصیل اشتغال داشتند. نمونه آماری شامل 480 دانشجو بود که با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی خوشهای انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل پرسشنامه حمایت اجتماعی (SSQ) (زیمت و همکاران، 1988)؛ پرسشنامه معنای زندگی (MLQ) (استگر و فرازیر، 2006)؛ پرسشنامه تابآوری روانی (PRQ) (کانر و دیودیسون، 2003) و پرسشنامه امید (HQ) (سیمپسون، 1999) بود. تحلیل دادهها با استفاده از تحلیل مسیر با استفاده از نرمافزار SPSS و AMOS ویرایش 23 صورت گرفت. نتایج نشان داد حمایت اجتماعی، معنای زندگی و تابآوری روانی با امید در دانشجویان همبستگی معنادار دارند (0/01>p). همچنین حمایت اجتماعی، معنای زندگی و تابآوری روانی بر امید دانشجویان دارای اثر مستقیم معنادار است (0/01>p). علاوه بر این نتایج بوت استراپ نشان داد که تابآوری روانی در رابطه حمایت اجتماعی و معنای زندگی با امید دانشجویان دارای نقش میانجیگری معنادار است (0/01>p). در نهایت مدل از برازش مناسب برخوردار بود. با توجه به نقش میانجی معنادار تابآوری روانی لازم است که درمانگران و مشاوران با بکارگیری آموزش تابآوری روانی، امید را در نزد دانشجویان افزایش دهند.
