اثربخشی شناختدرمانی مبتنی بر ذهنآگاهی بر همجوشی شناختی و فاجعهپنداری درد در زنان مبتلا به سندرم روده تحریکپذیر
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.
2 دانشجوی دکتری روانشناسی سلامت، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی کرج، ایران.
3 کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، موسسه آموزش عالی رحمان رامسر، رامسر، ایران.
doi
10.22034/jmpr.2023.16516چکیده
سندرم روده تحریکپذیر بهدلیل اثرات فیزیولوژیکی مزمن، سبب ابجاد آسیبهای شناختی و روانشناختی برای مبتلایان میشود. بر همین اساس، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی شناختدرمانی مبتنی بر ذهنآگاهی بر همجوشی شناختی و فاجعهپنداری درد در زنان مبتلا به سندرم روده تحریکپذیر انجام گرفت. روش: پژوهش حاضر نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل زنان مبتلا به سندرم روده تحریکپذیر مراجعه کننده به متخصصهای گوارش شهر رامسر در فصل تابستان سال 1400 بود. در این پژوهش تعداد 30 زن مبتلا به سندرم روده تحریکپذیر با روش نمونهگیری دردسترس انتخاب و با گمارش تصادفی در گروههای آزمایش و گواه قرار گرفتند (هر گروه 15 زن). پس از ریزش تعداد 26 نفر در پژوهش باقی ماندند (13 نفر در گروه آزمایش و 13 نفر در گروه گواه). گروه آزمایش شناختدرمانی مبتنی بر ذهنآگاهی (لواس و اسچامان- الیور، 2018) را طی دو و نیم ماه در 8 جلسه 75 دقیقهای دریافت نمودند. پرسشنامههای مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه همجوشی شناختی (گیلاندرز و همکاران،2010) و پرسشنامه فاجعهپنداری درد (سالیوان و همکاران، 1995) بود. دادههای حاصل از پژوهش به شیوه تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافتهها: نتایج نشان داد که شناختدرمانی مبتنی بر ذهنآگاهی بر همجوشی شناختی و فاجعهپنداری درد در زنان مبتلا به سندرم روده تحریکپذیر تأثیر معنادار داشته (p<0/001) و توانسته منجر به کاهش همجوشی شناختی و فاجعهپنداری درد در این زنان شود.