اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر پرخاشگری، تنظیم هیجان و امید به زندگی دختران آسیب دیده اجتماعی
نویسندگان
1 استادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، گلستان، ایران.
2 کارشناس ارشد روانشناسی، دانشگاه پیام نور، گلستان، ایران.
3 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کوثر بجنورد، بجنورد، ایران
doi
10.22034/jmpr.2023.16504چکیده
هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر پرخاشگری، تنظیمهیجان و امید به زندگی دختران آسیبدیده اجتماعی بود. طرح تحقیق نیمهآزمایشی و از نوع پیشآزمون_ پسآزمون با گروه گواه بود. جامعۀ آماری کلیۀ دختران آسیبدیده اجتماعی در مرکز بازپروری بهزیستی گرگان بودند که از میان آنها 30 دختر با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه گمارده شدند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامههای تنظیمشناختیهیجان گارنفسکی و کرایج، (2001)، پرخاشگری باس و پری (1992) و امید به زندگی میلر (1988) در مراحل قبل و بعد از درمان استفاده شد. گروه آزمایش به مدت 8 جلسه، تحت درمان گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد هیز (2007) قرار گرفتند اما گروه گواه هیچگونه درمانی دریافت نکرد. دادههای پژوهش با استفاده از تحلیل کوواریانس تکمتغیری تحلیل شدند. یافتهها نشان داد که درمان گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد بر کاهش پرخاشگری، بهبود تنظیمهیجان و امید به زندگی دختران آسیبدیده اجتماعی تاثیر معنیدار دارد (0/05>P). بنابراین یافتههای این پژوهش، تلویحات عملی در موقعیتهای بالینی را دارد که مورد بحث واقع شده است.
