تجزیه پایداری عملکرد دانه در ژنوتیپ‌های گلرنگ

نویسندگان

1 دانشگاه فردوسی مشهد - دانشکده کشاورزی- گروه علوم باغبانی

2 دانشگاه فردوسی مشهد، پژوهشکده علوم گیاهی، گروه پژوهشی گیاهان زینتی

3 مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی خراسان رضوی

4 دانشگاه فردوسی مشهد، دانشکده کشاورزی، گروه علوم باغبانی

doi
10.22092/aj.2017.110279.1151
چکیده

هدف از این تحقیق تجزیه اثرات متقابل ژنوتیپ و محیط بر عملکرد دانه 30 ژنوتیپ گلرنگ با استفاده از تجزیه مدل اثرات اصلی افزایشی و ضرب پذیر (AMMI) و نیز ارزیابی ژنوتیپ‌ها، محیط ها و اثرات متقابل آنها با استفاده از آماره های پایداری و اکووالانس ریک می باشد. آزمایش ها در دو ایستگاه تحقیقات کشاورزی شیروان و سیساب طی سه سال زراعی 94-1391 اجرا شدند. نتایج حاصل از تجزیه امی نشان داد که اثرات اصلی ژنوتیپ، محیط، اثرات متقابل (GE) و چهار مولفه اول اثر متقابل معنی دار بودند. نمودار بای پلات قادر به تفکیک ژنوتیپ های پایدار و محیط‌ های با قدرت تفکیک بالا از محیط‌ های ضعیف بود. براساس نتایج تجزیه‌ای و پارامتر های پایداری مورد بررسی ژنوتیپ‌ های 2 و 4 با میانگین عملکرد بالاتر از میانگین کل دارای پایداری مطلوب بودند در صورتی که ژنوتیپ‌ های 20 و 21 با بیشترین تاثیر در اثر متقابل ناپایدارترین ژنوتیپ‌ها بودند.