فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف پژوهش حاضر تعیین نقش میانجی دشواری تنظیم هیجان، مشکلات بین‌فردی، و تنبیه خود در رابطۀ خودزنی غیرکشنده با خودکشی بود. مطالعۀ حاضر از نوع مطالعات همبستگی به روش مدل‌یابی معادلات ساختاری است. جامعۀ آماری این پژوهش دانش‌آموزان دختر سنین 12 تا 18 سال شهرستان شهریار در سال تحصیلی 1401-1400 بودند که با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس، 300 نفر از آنان انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل فهرست اظهارات خودزنی، مقیاس سنجش افکار خودکشی، پرسشنامۀ رفتارهای خودکشی-تجدیدنظر شده، مقیاس دشواری در تنظیم هیجان، پرسشنامۀ دشواریهای بین‌فردی نوجوانان، و مقیاس اشکال انتقاد از خود بودند. تحلیل آماری داده‌ها با استفاده نرم‌افزار Smart PLS 3 انجام گرفت. یافته‌های پژوهش نشان داد که اثر مستقیم خودزنی به خودکشی معنی‌دار است. اثر غیرمستقیم خودزنی به خودکشی از طریق دشواری تنظیم هیجان معنی‌دار نبود. اثر غیرمستقیم خودزنی به خودکشی از طریق مشکلات بین‌فردی معنی‌دار نبود. اثر غیرمستقیم خودزنی به خودکشی از طریق تنبیه خود معنی‌دار بود. بر اساس یافته‌های این پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که در افرادی که اقدام به خودزنی می‌کنند تنبیه خود می‌تواند پیش‌بینی کنندۀ خودکشی باشد. با وجود رابطۀ معنادار خودزنی با خودکشی، دشواری تنظیم هیجان، و مشکلات بین‌فردی؛ و عدم معناداری نقش میانجی دشواری تنظیم هیجان و مشکلات بین‌فردی در پیش‌بینی خودکشی، به نظر میرسد دشواری تنظیم هیجان و مشکلات بین‌فردی نمی‌توانند موجب سوق دادن خودزنی به خودکشی شوند. مداخله برای کاهش تنبیه خود می تواند در پیشگیری از خودزنی و خودکشی مفید باشد.