فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

تقویت سازه‌های بتن آرمه با استفاده از کامپوزیت‌های FRP مکانیزم‌های گسیختگی متنوعی را منجر می‌شود. متداول‌ترین مود شکست نمونه‌های تقویت شده، جدا شدگی زود هنگام ورق FRP پیش از استحصال حداکثر ظرفیت کششی آن می‌باشد. یکی از روش‌های مؤثر در به تأخیر انداختن یا حذف جدا شدگی ورق‌های تقویتی استفاده از مهار‌های FRP می‌باشد. در این مطالعه رفتار اتصال، پس از جدا شدگی ورق از سطح بتن و عملکرد مهار پس از جدا شدگی مورد بررسی قرار می‌گیرد. در محدوده‌ی تحقیق، عمق قرارگیری مهار، نسبت سطح مقطع مهار به سطح مقطع ورق تقویتی و طول اتصال ورق FRP بر روی مهارهای مستقیم بررسی شد. بر اساس نتایج حاصل از آزمایش برش مستقیم، افزایش طول قسمت باد بزنی مهارهای FRP مقاومت اتصال را افزایش می‌دهد. با این حال افزایش طول قسمت بادبزنی تا 90 میلی متر، توانایی حذف جدا شدگی ورق تقویتی از مهار FRP را ندارد. در ادامه‌ی تحقیق، طول باد بزنی 150 میلی متر مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان می‌دهد، در این نمونه مقاومت اتصال تقریباً به مقاومت نهایی کششی کامپوزیت FRP رسیده و به طور متوسط افزایش 92 درصدی در مقاومت اتصال نسبت به نمونه‌هایی با طول بادبزنی 60 میلی متر اتفاق می‌افتد. مود شکست این نمونه‌ها جدا شدگی ناگهانی در اتصال، به همراه آسیب جزئی به ورق تقویتی در ناحیه‌ی اتصال مهار به ورق است. افزایش مقاومت اتصال با افزایش طول قسمت باد بزنی مهار را می‌توان ناشی از افزایش سطح اتصال بین ورق تقویتی و مهار باد بزنی و انتقال تنش در سطحی بیش‌تر دانست.