بررسی آزمایشگاهی اثر مصالح خرده آسفالتی و سرباره فولاد بر خصوصیات روسازی بتنی خود متراکم (SCC)

نویسندگان

1 گروه مهندسی عمران، واحد آیت الله آملی, دانشگاه آزاد اسلامی, آمل , ایران

2 گروه مهندسی عمران، واحد آیت الله آملی، دانشگاه آزاد اسلامی، آمل، ایران

3 استادیار، گروه مهندسی عمران، واحد سوادکوه، دانشگاه آزاد اسلامی، سوادکوه، ایران

doi
10.22124/jcr.2023.23289.1604
چکیده

وجود مواد زاید حاصل از فرایندهاى مختلف فیزیکى و شیمیایى، یکى از معضلات مهم کشورهاى صنعتى و در حال توسعه می‌باشد. به همین دلیل، تحقیقات وسیعى در مورد روش‌هاى بازیافت یا دفع آنها براى به حداقل رساندن آسیب‌هاى وارده به محیط زیست در حال انجام است. در پژوهش حاضر، اثر استفاده از خرده آسفالت بازیافتی (RAP) به عنوان جایگزین بخشی از سنگدانه طبیعی و سرباره فولاد به عنوان جایگزین بخشی از سیمان، در مخلوط‌های بتنی خود متراکم (SCC) جهت ساخت روسازی راه‌ها مورد بررسی قرار گرفته است. بدین منظور، آزمایش‌های بتن تازه شامل جریان اسلامپ، قیف V، جعبه L، حلقه J و آزمایش‌های بتن سخت شده شامل مقاومت فشاری، کششی و خمشی روی نمونه ها انجام شد. نتایج نشان داد تأثیر استفاده از سرباره به جای سیمان و همچنین خرده آسفالت به جای درشت دانه، باعث کاهش مقاومت‌های فشاری،کششی و خمشی بتن خود متراکم می شود؛ با این وجود، با جایگزینی تا 25 درصد مصالح سنگی با مصالح خرده آسفالتی و 30 درصد سیمان با سرباره، حداقل معیارهای قابل قبول مطابق استاندارهای مربوطه حاصل شد. همچنین برای طرح اختلاط‌های ترکیبی، طرح حاوی 30 درصد خرده آسفالت جایگزین مصالح سنگی توأم با 25 درصد سرباره جایگزین سیمان، نتایج مناسب‌تری نشان داده است. در مجموع، از لحاظ مقاومتی، بهینه‌ترین حالتِ استفاده از این مصالح، به ترتیب، استفاده تکی از 30 درصد سرباره جایگزین سیمان و 25 درصد خرده آسفالت جایگزین مصالح سنگی می‌باشد.