اثر سطوح مختلف شوری آب آبیاری و کود سولفات روی بر عملکرد گندم (.Triticum aestivum L) در شرایط مزرعهای استان یزد
نویسندگان
1 استادیار پژوهش، مرکز ملی تحقیقات شوری، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، یزد، ایران
2 محقق، مرکز ملی تحقیقات شوری، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، یزد، ایران
doi
10.22077/escs.2019.2447.1642چکیده
هدف این پژوهش بررسی اثرات متقابل سطوح مختلف شوری آب آبیاری و سطوح مختلف کود سولفات روی بر عملکرد گندم بود. لذا این پژوهش مزرعهای در ایستگاه تحقیقات شوری صدوق یزد متعلق به مرکز ملی تحقیقات شوری اجرا شد. این تحقیق دارای سه سطح شوری آب آبیاری 1.88، 7.22 و 16.14 دسیزیمنس بر متر و پنج سطح کود سولفات روی شامل 0، 20، 40 و 80 کیلوگرم در هکتار بود. آزمایش در قالب طرح آماری بلوکهای کامل تصادفی و بهصورت اسپلیت پلات با سه تکرار اجرا شد. نتایج نشان داد که مصرف کود سولفات روی در کلیه سطوح شوری آب آبیاری ضرورت دارد. الگوی پاسخ گندم به کود سولفات روی در شوریهای آب آبیاری 1.88 و 16.14 دسیزیمنس بر متر مشابه بود و از معادله درجه دوم پیروی کرد، لیکن با افزایش شدت تنش شوری، شیب افزایش عملکرد کاهش یافت. همچنین نتایج این تحقیق نشان داد که با افزایش شوری آب آبیاری از 1.88 به 7.22 دسیزیمنس بر متر عملکرد دانه گندم و نیاز کودی کاهش معنیداری نداشت. اما با افزایش شوری آب آبیاری به 16.14 دسیزیمنس بر متر میزان عملکرد دانه به میزان 2.53 تن در هکتار (معادل 41 درصد) کاهش اما کود روی موردنیاز کاهش نیافت. همچنین نتایج این تحقیق نشان داد که الگوی پاسخ گندم به تنش شوری به میزان کود سولفات روی مصرفی بستگی دارد. در تیمارهای مصرف 0، 20 و 40 کیلوگرم در هکتار سولفات روی با افزایش شوری میزان عملکرد بهصورت خطی کاهش یافت اما در تیمار مصرف 80 کیلوگرم در هکتار سولفات روی رابطه میزان عملکرد و شوری آب آبیاری از معادله درجه دوم پیروی کرد. در مجموع، مصرف 20 کیلوگرم در هکتار کود سولفات روی جهت تولید گندم در کلیه سطوح شوری آب آبیاری توصیه میشود.