اثربخشی درمان شناختی مبتنی بر ذهنآگاهی بر انعطافپذیری روانشناختی و تابآوری بیماران مبتلا به سندرم روده تحریکپذیر
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
2 استادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
doi
10.22034/jmpr.2023.16247چکیده
این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی درمان شناختی مبتنی بر ذهنآگاهی بر انعطافپذیری روانشناختی و تابآوری بیماران مبتلا به سندرم روده تحریکپذیر انجام گرفت. روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل بیماران مبتلا به سندرم روده تحریکپذیر بودند که به مراکز درمانی و متخصصین گوارش شهر اصفهان در سال 1398 مراجعه کرده بودند. در این پژوهش تعداد 27 بیمار مبتلا به سندرم روده تحریکپذیر با روش نمونهگیری دردسترس انتخاب و با روش تصادفی در گروههای آزمایش و گواه جایدهی شدند. گروه آزمایش درمان شناختی مبتنی بر ذهنآگاهی (کاباتزین، 2003) را طی دو ماه در 8 جلسه 75 دقیقهای دریافت نمودند. پرسشنامههای مورد استفاده در این پژوهش شامل پرسشنامه پذیرش و عمل (بوند و همکاران، ۲۰۱۱) و پرسشنامه تابآوری (کانر و دیویدسون، 2003) بود. دادهها به شیوه تحلیل واریانس آمیخته و آزمون تعقیبی بونفرنی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که درمان شناختی مبتنی بر ذهنآگاهی بر انعطافپذیری روانشناختی و تابآوری بیماران مبتلا به سندرم روده تحریکپذیر تأثیر معنادار دارد (0/001>p). بر اساس یافتههای پژوهش حاضر میتوان چنین نتیجه گرفت که درمان شناختی مبتنی بر ذهنآگاهی با بهرهگیری از تکنیکهای نگرش ذهنآگاهانه، فعالیتهای ذهنآگاهانه، پرداختن به احساسات و هیجانات مشکلساز و تمرینات تنفس میتواند به عنوان یک مداخله موثر جهت بهبود انعطافپذیری روانشناختی و تابآوری بیماران مبتلا به سندرم روده تحریکپذیر مورد استفاده گیرد.