فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

در این پژوهش به بررسی تأثیر الیاف پلی پروپیلن و پلی وینیل الکل در ساختار بتن پلیمری پرداخته شده و میزان مقاومت فشاری، خمشی و تنش - کرنش مورد بررسی قرار گرفته است. همچنین نمونه‌های ساخته شده توسط دستگاه (SEM)، مورد ارزیابی واقع شدند. مطالعه ، بر روی چهار گروه بتن پلیمری حاوی رزین اپوکسی 12 ‌درصد، با افزودن‌ الیاف با درصدهای 5/0 ، 1 ، 2 و 5/2 نسبت به وزن رزین برای هر دو نوع الیاف پلی پروپیلن و پلی‌وینیل‌الکل، انجام گرفت. نمونه های ساخته شده در این پژوهش شامل نمونه‌ 50×50 میلیمتر مربوط به آزمایش مقاومت فشاری و تنش -کرنش و نمونه منشوری 50×300 مربوط به آزمایش مقاومت خمشی می‌باشد. با توجه به نتایج حاصل شده، هر چه میزان درصد الیاف (PP) در بتن‌های پلیمری افزایش یابد، میزان مقاومت نیز افزایش پیدا می‌کند و روند صعودی را در مقایسه با بتن شاهد از خود نشان می‌دهد. اما در مقابل هر چه میزان درصد الیاف (PVA) افزایش یابد، مقاومت با روندی نزولی همراه می‌شود. بنابراین از این پژوهش می‌توان نتیجه گرفت که درصد بهینه برای (PVA) در بتن‌ پلیمری، 5/0 درصد وزنی رزین و برای الیاف (PP) 5/2 درصد می‌باشد. همچنین نتایج SEM نشان داد که به طور کلی هر دو الیاف مورد استفاده پس از تحمل بارگذاری کششی از ماتریس پلیمری جدا نشده و پیوندی قوی با فاز پلیمری برقرار کرده است اما به دلیل پراکندگی مناسب الیاف PP در بتن پلیمری و بالطبع ایجاد پیوند مطلوب با رزین، خصوصیات مکانیکی بتن به طور چشمگیری بهبود می‌یابد.