مدل توسعه نوآوری در صنعت سفال لالجین: یک نظریه داده بنیاد با تحلیل چرخه عمر
نویسندگان
1 استاد دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه تربیت مدرس،تهران، ایران
2 دانشجوی مقطع دکتری رشته مدیریت فناوری، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد رودهن، تهران، ایران.
3 دانشجوی مقطع دکتری رشته سیاست گذاری علم و فناوری، دانشگاه تربیت مدرسف تهران، ایران
doi
10.22034/bs.2022.247020چکیده
شهر لالجین، از مهمترین مراکز تولید سفال در ایران است و همین قابلیت باعث شده است علاوه بر کسب رتبه اول صادرات سفال در کشور، جایگاه سوم در جذب گردشگر در استان همدان، پس از شهر همدان و غار علیصدر را به خود اختصاص دهد؛ اما صنعت سفال لالجین علیرغم مزیتهای خود، در حال حاضر، در خلق و تجاریسازی نوآوری فاقد یک ساختار سیستمی است و معدود نوآوریهای موفق سالیان اخیر این صنعت متکی به ابتکار عمل تعداد اندکی از بیشمار سفالگر خوشذوق این شهر بوده است. در این پژوهش تلاش شده است با استفاده از رویکرد نظریه داده بنیاد و با انجام مصاحبههای عمیق با 59 نفر به نمایندگی از بازیگران درگیر در این صنعت و خبرگان مرتبط با آن، ساختار فعالیتهای نوآورانه صنعت سفال لالجین، در طول چرخه عمر آن بررسی و راهکارهایی جهت احیا و رونق بخشی به آن ارائه گردد. در این پژوهش سه مدل، بر مبنای مدل پاردایمی نظریه داده بنیاد، برای تشریح و تحلیل زیستبوم نوآوری سفال لالجین از سال 1315 تاکنون و یک مدل نیز برای احیای آن ارائه گردیده است. نتایج نشان میدهد مهمترین راهکارهای پیشنهادی در این خصوص ایجاد پژوهشکده سفال و سرامیک، ایجاد مراکز تحقیق و توسعه صنعتی، راهاندازی شتابدهنده تخصصی سفال و تعمیق همکاریها بین بازیگران این صنعت است.
