مقایسه اثربخشی آموزش کفایت اجتماعی و تنظیم هیجان بر بیحوصلگی، استفاده از تلفنهمراه و گرایش به رفتارهای پرخطر
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روانشناسی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران.
2 استادیار، گروه روانشناسی، واحد شاهرود، دانشگاه آزاد اسلامی، شاهرود، ایران
doi
10.22034/jmpr.2023.15323چکیده
یکی از ویژگیهای بارز دوران نوجوانی، تمایل برای کسب تجارب جدید و آزمودن رفتارهای پرخطر است. بنابراین این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی آموزش کفایت اجتماعی و مهارتهای تنظیم هیجان بر آمادگی برای بیحوصلگی، استفاده مشکلزا از تلفنهمراه و گرایش به رفتارهای پرخطر در نوجوانان انجام شد. این پژوهش تجربی از نوع طرح پیشآزمون- پسآزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشآموزان پسر مقطع دوم متوسطه شهر شاهرود در سال تحصیلی 1401-1400 بود که از بین آنها نمونهای 45 نفری به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب گردید. گروههای آزمایش و گواه به روش تصادفی معادل شدند. آموزش کفایت اجتماعی و آموزش مهارت تنظیم هیجان طی 8 جلسه 45 دقیقهای به ترتیب در گروههای آزمایش 1 و 2 انجام شد گروه گواه هیچگونه آموزشی دریافت نکرد. دادهها به کمک پرسشنامه خطرپذیری جوانان زادهمحمدی و همکاران (1390)، پرسشنامه آمادگی برای بیحوصلگی فالمن و همکاران (2013) و مقیاس استفاده آسیبزا از تلفنهمراه جنارو و همکاران (2007) جمعآوری و با استفاده از تحلیل کوواریانس چندمتغیری تحلیل شدند. یافتهها نشان داد که گروههای آزمایش در مرحله پسآزمون از نظر رفتارهای پرخطر، آمادگی برای بیحوصلگی و استفاده آسیبزا از تلفنهمراه کاهش معنیداری داشتند (0/05>P). همچنین آموزش کفایت اجتماعی نسبت به مهارت تنظیم هیجان اثربخشی بیشتری داشت با توجه به نتایج بهدستآمده میتوان گفت، آموزش کفایت اجتماعی با تعدیل احساسات به مقابله با بیحوصلگی دست زده و با افزایش خودکنترلی، نسبت به آموزش مهارت تنظیمهیجان، تاثیر بیشتری بر عدم استفاده آسیبزا از تلفنهمراه و گرایش به رفتارهای پرخطر دارد.