صنایع لفظی در ارتقیات صفی الدین حلی
نویسندگان
1 گروه عربی، دانشکده ادبیات دانشگاه شهید مدنی آذربایجان استادیار
2 دانشجوی دکتری
doi
10.30473/pab.2022.48227.1688چکیده
بی تردید، فهم اشعار و ابیات به کار رفته در دیوان شاعران هنرورز و سخن سنج بدون تدقیق در هنرنمایی آنها در به کارگیری صنایع لفظی امکان پذیر نخواهد بود، استفاده از صنایع بدیعی در دوره انحطاط تقریباً شامل همه شاعران این دوره است، در بین آنها گروهی معنا را رها کرده و بازی با الفاظ و بالأخص استفاده از جناس را پیشه خود ساخته اند و گروهی دیگر از جمله صفی الدین حلّی معانی زیبایی با بهره گیری از صنایع لفظی پدید آورده اند. شاعر هنرمند ما، حلّی در سال 677 هجری در حلّه دیده به جهان گشود. در عنفوان جوانی به خاندان بنی ارتق پیوسته و در 29 قصیده ای که به «ارتقیّات» شهرت یافته و خود آنها را «درر النحور فی امتداح الملک المنصور» نامیده است، منصور نجم الدین ابوالفتح غازی را مدح نموده است.نوشتار حاضر در پی آن است که زیبائی های لفظی این قصاید را نشان داده و تبیین نماید که بکار گیری فراوان صنایع گوناگون (بسامد آنها جدول مشخص شده است) بر معنا غالب نگشته ، بلکه معانی زیبا در قالب الفاظ زیبا نمایان شده است.