اثربخشی طرحواره درمانی بر تابآوری و سازگاری اجتماعی در نوجوانان دختر شهر کرمان
نویسندگان
1 دانشیار، گروه روانشناسی، واحد بوشهر، دانشگاه پیام نور، بوشهر، ایران.
2 دانشجو کارشناسی ارشد، روانشناسی بالینی کودک و نوجوان، واحد بوشهر، دانشگاه پیام نور، بوشهر، ایران.
3 استادیار، گروه روانشناسی، واحد بوشهر ، دانشگاه پیام نور، بوشهر، ایران.
doi
10.22034/jmpr.2023.15326چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر سطح تاب آوری و سازگاری اجتماعی در نوجوانان دختر شهر کرمان بود. روش این پژوهش نیمه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش آموزان دختر 16 تا 18 ساله شهرستان کرمان درنظر گرفته شد و از بین آنها 30 نفر به روش نمونهگیری داوطلبانه انتخاب شدند. سپس در دو گروه 15 نفره آزمایش و کنترل به صورت گمارش تصادفی قرار گرفتند. شیوه نامه ده جلسهای طرحواره درمانی بر روی گروه آزمایشی اجرا گردید. هر دو گروه در مرحله پیش آزمون و پس آزمون مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون(2003) و سازگاری اجتماعی بل(1961) را تکمیل کردند. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که طرحواره درمانی بر سطح تاب آوری و سازگاری اجتماعی دانش آموزان دختر تاثیر معناداری دارد(p<0.05). به دلیل اهمیت آمادگی نوجوانان برای مقابله با تنش های این دوران و بر اساس نتایج به دست آمده می توان گفت تاب آوری و سازگاری اجتماعی از طریق دریافت آموزش های موثر می تواند بهبود یابد.