اثربخشی طرحواره ‏درمانی بر تاب‏‌آوری و سازگاری اجتماعی در نوجوانان دختر شهر کرمان

نویسندگان

1 دانشیار، گروه روانشناسی، واحد بوشهر، دانشگاه پیام نور، بوشهر، ایران.

2 دانشجو کارشناسی ارشد، روانشناسی بالینی کودک و نوجوان، واحد بوشهر، دانشگاه پیام نور، بوشهر، ایران.

3 استادیار، گروه روانشناسی، واحد بوشهر ، دانشگاه پیام نور، بوشهر، ایران.

doi
10.22034/jmpr.2023.15326
چکیده

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی طرحواره‏ درمانی بر سطح تاب‏ آوری و سازگاری اجتماعی در نوجوانان دختر شهر کرمان بود. روش این پژوهش نیمه ‏آزمایشی از نوع پیش ‏آزمون-پس ‏آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه دانش‏ آموزان دختر 16 تا 18 ساله شهرستان کرمان درنظر گرفته‏ شد و از بین آن‏ها 30 نفر به روش نمونه‏‌گیری داوطلبانه انتخاب شدند. سپس در دو گروه 15 نفره آزمایش و کنترل به صورت گمارش تصادفی قرار گرفتند. شیوه‏ نامه ده جلسه‏‌ای طرحواره ‏درمانی بر روی گروه آزمایشی اجرا گردید. هر دو گروه در مرحله پیش ‏آزمون و پس ‏آزمون مقیاس تاب‏ آوری کانر و دیویدسون(2003) و سازگاری اجتماعی بل(1961) را تکمیل کردند. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد که طرحواره‏ درمانی بر سطح تاب‏ آوری و سازگاری اجتماعی دانش‏ آموزان دختر تاثیر معناداری دارد(p<0.05). به دلیل اهمیت آمادگی نوجوانان برای مقابله با تنش‏ های این دوران و بر اساس نتایج به‏ دست آمده می ‏توان گفت تاب‏ آوری و سازگاری اجتماعی از طریق دریافت آموزش‏ های موثر می‏ تواند بهبود یابد.