پیشبینی بیصداقتی تحصیلی از طریق تعهد مذهبی و استرس انتظارات تحصیلی، و آزمون نقش میانجی خودکارآمدی تحصیلی
نویسندگان
1 دانشیار گروه روان شناسی، دانشکده علوم اجتماعی و تربیتی، دانشگاه رازی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد روان شناسی تربیتی، دانشکده علوم اجتماعی و تربیتی، دانشگاه رازی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران
3 دانشیار گروه روان شناسی، دانشکده علوم اجتماعی و تربیتی، دانشگاه رازی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران
doi
10.22084/j.psychogy.2022.25076.2380چکیده
هدف: هدف پژوهش پیشبینی بیصداقتی تحصیلی از طریق تعهد مذهبی و استرس انتظارات تحصیلی و نیز آزمون نقش میانجی خودکارآمدی تحصیلی بود.روش: روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود. نمونة پژوهش شامل 315 نفر از دانش آموزان دورهی دوم متوسطة شهرستان روانسر در سال تحصیلی 1400-1399 بودند که با روش نمونهگیری تصادفی خوشهای چندمرحلهای و بهصورت آنلاین انتخاب شدند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامههای تعهد مذهبی ورثینگتون و همکاران (2003)، استرس انتظارات تحصیلی انگ و هوان (2006)، بیصداقتی تحصیلی مککابی و تروینییو (1996) و خودکارآمدی تحصیلی جینکز و مورگان (1999) استفاده شد. برای تحلیل دادهها از مدل یابی معادلات ساختاری استفاده شد.یافتهها: نتایج نشان داد که مدل با دادههای پژوهش برازش مناسبی دارد. خودکارآمدی تحصیلی با تعهد مذهبی درونفردی رابطة مثبت و با استرس انتظارات تحصیلی و بیصداقتی تحصیلی رابطة منفی داشت. رابطة تعهد مذهبی با بیصداقتی تحصیلی؛ منفی و استرس انتظارات تحصیلی والدین- معلمان با بیصداقتی تحصیلی رابطة مثبت داشت. خودکارآمدی تحصیلی در رابطة تعهد مذهبی و بیصداقتی تحصیلی دارای نقش میانجی جزئی و در رابطة استرس انتظارات تحصیلی و بیصداقتی تحصیلی دارای نقش میانجی کامل بود.نتیجهگیری: بهمنظور کنترل بیصداقتی تحصیلی دانشآموزان میبایست تقویت تعهد مذهبی و باورهای خودکارآمدی تحصیلی مورد توجه قرار گیرد.