اثربخشی رابطهی الگوهای روابط ابژه، توانمندی ایگو و نگرش به فرزندآوری با نقش میانجی نگرش به نقشهای جنسیتی
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
2 استاد، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3 استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
10.22034/jmpr.2023.15325چکیده
هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه ی الگوهای روابط ابژه، توانمندی ایگو و نگرش به فرزندآوری با نقش واسطه ای نگرش به نقش های جنسیتی در زنان بود. مطالعه ی حاضر از نوع مطالعات همبستگی به روش مدل یابی معادلات ساختاری است. جامعه آماری این پژوهش کلیه ی زنان متأهل دارای قدرت باروری بوده، که از زمان شروع پژوهش به مراکز خدمات جامع سلامت در شهر مشهد مراجعه کردند. تعداد ۲۳۰ نفر به شیوه نمونه گیری خوشهای چند مرحلهای انتخاب شدند. ابزار گردآوری دادهها شامل پرسشنامهی الگوهای روابط ابژه بل (1995)، سیاههی روانشناختی توانمندی ایگو مارک استروم (١٩٩٧)، پرسشنامه نگرش به نقش جنسیتی والتر (2018) و پرسشنامهی نگرش به فرزندآوری سودربرگ و کریستنسون (2013) بود. آنالیز آماری داده ها با استفاده نرمافزارSmart PLS 3 انجام گرفت. یافتههای پژوهش نشان داد که توانمندی ایگو، دلبستگی ناایمن و خودمیانبینی هم به صورت مستقیم و هم غیرمستقیم از طریق نگرش نسبت به نقشهای جنسیتی توانایی پیشبینی نگرشهای منفی به فرزندآوری را دارند. بنابراین نگرش منفی نسبت به فرزندآوری متاثر از توانمندی ایگو و الگوهای روابط ابژه و نگرش به نقشهای جنسیتی است. عدم تمایز نگرش نسبت به نقشهای جنسیتی (تساویگرا و سنتی) در پیشبینی نگرشهای منفی به فرزندآوری میتواند نشانه ای از تاثیر مشترک عوامل محیطی جامعه بر فرزندآوری باشد.