نقش خودتنظیمی هیجانی، مکانیزمهای دفاعی و خودشناسی انسجامی در پیشبینی کیفیت روابط بین فردی دانشجویان
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد روان شناسی عمومی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.
2 دانشیار، گروه روان شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.
3 دانشیار، گروه روان شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.
doi
10.22034/jmpr.2022.15314چکیده
بدون شک انسان به عنوان موجودی اجتماعی با سایر انسانها در ارتباط است. از آنجایی که رفتار انسانها میتواند تحت تأثیر دیگران قرار گیرد، شناخت عوامل مؤثر بر روابط اجتماعی مهم است. روش این پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بوده و جامعه آماری را دانشجویان تحصیلات تکمیلی دانشگاههای تهران در نیمه اول سال 1400 تشکیل میدهند که از بین آنها 160 نفر واجد شرایط به روش نمونهگیری خوشهای تصادفی انتخاب و به پرسشنامه خودشناسی(قربانی و همکاران، 2008)، مکانیزمهای دفاعی(DSQ-40) خودتنظیمی هیجانی(هافمن و کاشدان، 2010) و کیفیت روابط بین فردی(پیرس و همکاران، 1991) پاسخ دادند. دادههای پژوهش با استفاده از همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج بدست آمده نشان داد که مؤلفههای خودشناسی انسجامی(خودشناسی تأملی، خودشناسی تجربهای و خودشناسی انسجامی) با کیفیت روابط بینفردی رابطه مثبت دارند، از بین مؤلفههای مکانیسمهای دفاعی، مکانیسم رشدیافته رابطه مثبت، مکانیسم رشدنیافته رابطه منفی و بین مکانیسم روانآزرده با کیفیت روابط بینفردی رابطهی معناداری پیدا نشد. از بین مؤلفههای خودتنظیمی هیجانی نیز، سازگاری و تحمل رابطه مثبت، و پنهانکاری رابطه منفی معناداری با کیفیت روابط بینفردی دارند. یافتههای این پژوهش نشان داد که خودتنظیمی هیجانی، مکانیسمهای دفاعی و خودشناسی انسجامی از عوامل مؤثر در کیفیت روابط بین فردی است، بنابراین میتوان با شناسایی این متغیرها در افراد و بهبود آنها، کیفیت روابط افراد را بهبود بخشید.