تأثیر شرایط عمل آوری، پرداخت سطحی و سرعت بارگذاری بر مقاومت پیوستگی لایه تعمیری از نوع بتن خود تراکم حاوی الیاف فولادی با بستر بتنی معمولی به روش pull-off
نویسندگان
1 عضو هیات علمی دانشگاه گیلان
2 گروه عمران،دانشکده فنی،دانشگاه گیلان،رشت،ایران
3 استاد گروه عمران-دانشگاه گیلان
doi
10.22124/jcr.2021.20460.1511چکیده
از عوامل بسیار مهم در عملکرد یکپارچه لایه تعمیری و بتن قدیمی، چسبندگی بین این دو می باشد. اندازه گیری دقیق چسبندگی تحت تاثیر عواملی چون مقاومت و شرایط سطحی بتن قدیم، مکانیزم اعمال نیرو و شرایط محیطی موثر بر عمل آوری لایه تعمیری می باشد. در این پژوهش در مجموع 8 طرح اختلاط ساخته شد. جهت بررسی تاثیر تراز مقاومت و کیفیت لایه بستر، دو رده بتن با مقاومت هایی در محدوده20-30 و 40-50 مگاپاسکال و دو نوع سطح، پرداخت شده و با شیار مورد بررسی قرار گرفت. لایه های تعمیری بتن ها با سه رده مقاومتی بتن خودتراکم حاوی 5/0 و 1 و2 درصد حجمی الیاف فولادی ترمیم شد. نمونه ها بعد از ساخت در سه شرایط عمل آوری هوای آزاد، استاندارد و تسریع شده با آب گرم قرار گرفتند. آزمون های مقاومت فشاری، خمشی و کشش غیر مستقیم بروی طرح های مورد استفاده بعنوان لایه تعمیری انجام شد و جهت ارزیابی مقاومت پیوستگی بین لایه ها، آزمون Pull off استفاده شد. نتایج آشکار ساختند که تاثیر مقاومت بتن بستر به مراتب مهمتر از اثر مقاومتی لایه تعمیری است و همچنین تاثیر شرایط عمل آوری نسبت به شرایط پرداخت و آماده سازی بستر به مراتب بیشتر بود. مقاومت پیوستگی طرح های حاوی 5/0درصد الیاف فولادی در رده های C50، C60 و C70 و با عمل آوری در آب گرم پس از 28 روز بترتیب 105، 108 و 104 درصد بالاتر از نمونه های عملآوری شده در هوای آزاد بوده است.