سنجش عملکرد بانکها با استفاده از مدل DEA دو مرحلهای(مطالعه موردی شعبه بانک سپه استان تهران)
نویسندگان
1 دکترای مهندسی صنایع،دانشیار گروه مدیریت صنعتی دانشگاه علامه طباطبایی
2 کارشناسی ارشد، موسسه عالی آموزش بانکداری ایران و کارشناس ارشد بانک سپه
3 دکترای آمار، عضو هیات علمی، موسسه عالی بانکداری ایران
doi
10.22034/bs.2021.247044چکیده
در سالهای اخیر حجم گستردهای از تحقیقات برای اندازهگیری کارایی تکنیکی و اقتصادی بانکها و مؤسسات مالی انجام شده است. در بسیاری از کشورها، کارایی معیار اساسی سنجش عملکرد بانک است. اکثر روشهای سنجش عملکرد، کارایی بانک را به سطح شعبه نسبت میدهند در صورتی که سیستم تشویقی پرسنل و تصمیمهای استراتژیک که توسط سطح سرپرستی تدوین شده، نادیده گرفته میشود. در این تحقیق کارایی درآمدی که هدف کلی بانک میباشد ناشی از ترکیب کارایی سطح شعب با کارایی سطح سرپرستی در نظر گرفته شده است که نوآوری این تحقیق است. لذا چالش اصلی تحقیق این است که چگونه میتوان کارایی کلی بانک (کارایی درآمدی) را بر اساس کارایی سطوح سرپرستی و شعب تعیین نمود؟ در این تحقیق کارایی 54 شعبه بانک سپه در استان تهران به تفکیک محیطهای تجاری، مسکونی، پادگانی و جادهای در سطوح سرپرستی و شعب در مقطع زمانی پایان سال 1396 با استفاده از روش تحلیل پوششی دادهها اندازهگیری شده است. کارایی درآمدی و کارایی فنی سطح شعب با فرض بازده متغیر به مقیاس اندازهگیری شده است. تحقیق حاضر جزء اولین تحقیقاتی است که کارایی را بهصورت کمّی در دو سطح، سنجش کرده و سهم کارایی درآمدی بانک را بهصورت موردی محاسبه نموده است. نتایج حاصله نشان میدهد که به کارایی سطح سرپرستی میبایست توجه بیشتری نسبت به کارایی سطح شعب نمود، زیرا تصمیمات استراتژیک اتخاذ شده از سوی سطح سرپرستی کمتر مورد سنجش و ارزیابی قرار میگیرد.