بررسی تأثیر نوع سیمان و افزودنی معدنی مصرفی بر نفوذپذیری بتن با روش" محفظه استوانهای"
نویسندگان
1 مهندسی عمران، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
2 دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
3 دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران
doi
10.22124/jcr.2021.15872.1427چکیده
از آنجا که بخشی از بتن از سیمان تشکیل شده است، تأثیرش بر نفوذپذیری بتن میتواند قابل ملاحظه باشد. به همین دلیل، در این مقاله، نفوذپذیری بتنهای حاوی انواع مختلف سیمانها (نوع 425-1، نوع 2، نوع 5، پوزولانی و سفید) و افزودنیهای معدنی (میکروسیلیس، خاکستر بادی، زئولیت و پودر سنگ آهک) با استفاده از نتایج به دست آمده از روش "محفظه استوانهای" مطالعه شده است. مقادیر جایگزینی سیمان با افزودنیهای معدنی 5%، 10%، 15% و 20% بودند. با توجه به مشکلات دوامی سازههای بتنی در سواحل ایران، علاوه بر آب شرب، از آب دریا نیز برای ارزیابی نفوذپذیری بتنهای دارای سیمانهای مختلف استفاده گردید. نتایج حاصله نشان میدهند که جز نمونه بتنی حاوی پودر سنگ آهک با مقدار جایگزینی برابر با 20%، سایر نمونههای بتنی نفوذپذیری کمتری نسبت به نمونه بتنی بدون افزودنی معدنی دارند. ویژگیهای ریزساختاری بتنهای حاوی افزودنیهای معدنی ذکر شده با مقادیر جایگزینی 0% و 5% که با بررسی تصاویر میکروسکوپ الکترونی روبشی به دست آمدند نیز با نتایج به دست آمده سازگار بودند. بعلاوه، مشاهده شد که نوع آب تأثیر قابل توجهی بر نفوذپذیری بتن دارد. در این باره، نمونههای بتنی حاوی سیمانهای نوع 425-1 و پوزولانی کمترین نفوذپذیری را به ترتیب در برابر آب شرب و دریا داشتند. بر عکس، نمونههای بتنی حاوی سیمانهای پوزولانی و سفید بیشترین نفوذپذیری را به ترتیب در برابر آب شرب و دریا از خود نشان دادند. همچنین، دیده شد که همبستگی ضعیفی بین نفوذپذیری و مقاومت فشاری نمونههای بتنی مورد مطالعه وجود دارد.