بررسی تأثیر نوع سیمان‎ و افزودنی‎ معدنی مصرفی بر نفوذپذیری بتن با روش" محفظه استوانه‌ای"

نویسندگان

1 مهندسی عمران، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران

2 دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران

3 دانشگاه بین المللی امام خمینی (ره)، قزوین، ایران

doi
10.22124/jcr.2021.15872.1427
چکیده

از آنجا که بخشی از بتن از سیمان تشکیل شده است، تأثیرش بر نفوذپذیری بتن می‎تواند قابل ملاحظه باشد. به همین دلیل، در این مقاله، نفوذپذیری بتن‎های حاوی انواع مختلف سیمان‎ها (نوع 425-1، نوع 2، نوع 5، پوزولانی و سفید) و افزودنی‎های معدنی (میکروسیلیس، خاکستر بادی، زئولیت و پودر سنگ آهک) با استفاده از نتایج به دست آمده از روش "محفظه استوانه‎ای" مطالعه شده است. مقادیر جایگزینی سیمان با افزودنی‎های معدنی 5%، 10%، 15% و 20% بودند. با توجه به مشکلات دوامی سازه‎های بتنی در سواحل ایران، علاوه بر آب شرب، از آب دریا نیز برای ارزیابی نفوذپذیری بتن‎های دارای سیمان‎های مختلف استفاده گردید. نتایج حاصله نشان می‎دهند که جز نمونه بتنی حاوی پودر سنگ آهک با مقدار جایگزینی برابر با 20%، سایر نمونه‎های بتنی نفوذپذیری کمتری نسبت به نمونه بتنی بدون افزودنی معدنی دارند. ویژگی‎های ریزساختاری بتن‎های حاوی افزودنی‎های معدنی ذکر شده با مقادیر جایگزینی 0% و 5% که با بررسی تصاویر میکروسکوپ الکترونی روبشی به دست آمدند نیز با نتایج به دست آمده سازگار بودند. بعلاوه، مشاهده شد که نوع آب تأثیر قابل توجهی بر نفوذپذیری بتن دارد. در این باره، نمونه‎های بتنی حاوی سیمان‎های نوع 425-1 و پوزولانی کمترین نفوذپذیری را به ترتیب در برابر آب شرب و دریا داشتند. بر عکس، نمونه‎های بتنی حاوی سیمان‎های پوزولانی و سفید بیشترین نفوذپذیری را به ترتیب در برابر آب شرب و دریا از خود نشان دادند. همچنین، دیده شد که همبستگی ضعیفی بین نفوذپذیری و مقاومت فشاری نمونه‎های بتنی مورد مطالعه وجود دارد.