بازتاب درون مایه دعا ونفرین در دوبیتی های عامیانه مازندران
نویسندگان
1 گروه زبان و ادب فارسی،دانشکده علوم انسانی،دانشگاه آزاد اسلامی واحد بابل
doi
10.30473/pab.2020.50347.1725چکیده
درون مایه جوهر اصلی اندیشه بشری است که آن را به شیوه های گوناگون در آثار و رفتار خود بروز میدهند .از طریق درون مایه میتوان به طبقه بندی اثر پرداخت. درمیان قالب های شعری ادب عامه دوبیتی صمیمی ترین ونزدیک ترین قالب شعری است که هم سراینده وهم مخاطب به آسانی با آن ارتباط بر قرار میکنند . دعا زیباترین شکل بندگی است که از مرز زبان گذشته ودر رفتار وکردار آدمی جلوه گر میشود. آن لحظه که به دعا مشغولیم؛ زخمه های محبت الهی است که تارهای دل رابه لرزش در میآورد. بررسی کنش گفتاری نفرین در گفت وگوهای مختلف نشان میدهد که افراد اغلب در هنگام خشم ویا عجز و ناتوانی لب به نفرین میگشایند. پژوهشگر در این پژوهش ،با روش توصیفی- تحلیلی دعا و نفرین و اهدافی که از آن متصور بوده است را در دوبیتی های عامیانه مازندرانی بررسی نموده است . بر اساس یافته های تحقیق میتوان گفت در بحث دعا که بیشتر زبان حال عشاق است عاشق از خدا میخواهد که معشوقش عمری طولانی همراه با خوشبختی داشته باشد. بسامد اینگونه دعا در ادبیات مازندران در اشعار امیر پازواری بیشتر است. در بحث نفرین نیز، نفرین به معشوق بی وفا پر رنگتر است. بعد از آن نفرین به رقیب عشقی، نفرین به بخت واقبال خویش، نفرین به مادر یار، نفرین به قوم وخویش یار که مانع وصالند و نفرین به زن و ارباب قرار دارد.