فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف: هدف پژوهش تعیین رابطه علّی بین چشم ‌انداز زمان و بی‌ ثباتی ازدواج با نقش میانجیگر الگوهای ارتباطی بود. روش: روش پژوهش همبستگی و جامعه آماری شامل 6000 نفر زن و مرد متأهل مراجعه کننده در ماه‌های اردیبهشت تا شهریور 1397 به 37 مرکز مشاوره منطقه 2 شهر تهران با حداقل 3 سال سابقه زندگی مشترک بود. به صورت تصادفی 11 مرکز از میان مراکز فوق انتخاب و بر اساس نظر هویت و کرامر 2004، حجم نمونه  308 نفر تعیین و آزمودنی­های واجد شرایط به‌صورت در دسترس انتخاب شد. ابزار پژوهش پرسشنامه شاخص بی‌ ثباتی ازدواج ادواردز، جانسون و بوث 1980، الگوهای ارتباطی کریستنسن و سالاوی 1984 و چشم‌ انداز زمان زیمباردو و بوید 1999 بود. داده­ها با استفاده از تحلیل مسیر تحلیل شد. یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که بُعد گذشته منفی (272/0 =β، 001/0 =P) به‌صورت مثبت و ابعاد آینده (330/0- =β، 001/0 =P)، گذشته مثبت (245/0- =β، 001/0 =P)، حال لذت‌گرا (095/0- =β، 005/0 =P) و الگوی ارتباطی سازنده متقابل به‌صورت منفی (240/0- =β، 001/0 =P) بی‌ ثباتی ازدواج را پیش بینی می‌کنند. ضرایب مسیر غیر مستقیم نشان داد که رابطه بین بُعد گذشته منفی و بی‌ ثباتی ازدواج مثبت (51/0 =β، 001/0 =P)، رابطه بین ابعاد آینده (090/0- =β، 001/0 =P) و حال لذت‌گرا (035/0- =β، 005/0 =P) و بی‌ ثباتی ازدواج منفی است و الگوهای ارتباطی رابطه بین ابعاد گذشته منفی، آینده و حال لذت‌گرا و بی‌ ثباتی ازدواج را میانجیگری می‌کنند. نتیجه‌گیری: بر اساس یافته‌های پژوهش حاضر به مشاوران حوزه خانواده پیشنهاد می‌شود که برای ایجاد و افزایش ثبات زندگی زناشویی، در جلسه‌های مشاوره تغییر در چشم انداز زمان و آموزش الگوهای ارتباطی سازنده به زوج‌ها را در دستور کار خود قرار دهند.