منابع تاریخ ادبیات گویشی در ایران پس از اسلام
نویسندگان
1 استادیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بیرجند
2 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه تربیت مدرس
doi
چکیده
ادبیات غنی ایرانی تاریخی چند هزارساله را در پیشینة خود دارد که بیتردید نیاز است بخشهای مختلف آن به تفکیک مورد بررسی قرار گیرند و تاریخ آنها تدوین گردد. یکی از مهمترین اما مغفولترین این بخشها تاریخ ادبیات گویشی ایران پس از اسلام است. در مقاله حاضر سعی میکنیم نشان دهیم چه تعداد کتابهای مستقل و چه مقدار دادههای گویشی در میان اسناد کهن به صورت پراکنده موجود است. به علت پراکندگی و عدم انسجام نیاز است که این دادهها با طرحی سامانمند و منظم گردآوری شوند. این گام اول برای طرح تدوین تاریخ ادبیات گویشی ایران است. در این مقاله تلاش میکنیم با جمعآوری و سامانمندی این دادهها طرحی کلی از منابعی که به نوعی حاوی دادههایی از زبانها و گویشهای ایرانی کهن هستند به دست دهیم که مقدمهایست بر طرح تدوین تاریخ ادبیات گویشی. با این هدف منابع این حوزه را به دو دسته تقسیم نموده ایم: 1. منابعی که حاوی متون گویشی هستند که به دو دستة کلی قابل تقسیم اند: الف. آثار بازمانده از اقلیتهای مسلمان شامل گویش گورانی (فرقه اهل حق (یارسان)) و گویش استرآبادی (فرقه حروفیه). ب. اشعار، منظومهها و قطعات صرفاً ادبی گویشی. 2. منابعی که حاوی لغات گویشی هستند و بنابراین در زمره «گونه»های زبان فارسی قرار دارند. این دسته از متون بر اساس خط آنها به دو دسته تقسیم میشوند: الف. آثار به خط غیر عربی شامل متون فارسی- عبری، متون فارسی- سُریانى و متون فارسی- مانوى. ب. آثار به خط عربی.