آسیبشناسی خصوصیسازی در ایران
نویسندگان
1 دکترای مدیریت بازرگانی و استاد مدعو دانشگاه
doi
چکیده
هدف این پژوهش آسیبشناسی خصوصیسازی در ایران است. روش پژوهش بر حسب نوع دادههای مورد استفاده، آمیخته؛ بر حسب هدف، اکتشافی و بر حسب نتیجه، کاربردی است. در بخش کیفی، از ابزار مصاحبه و در بخش کمّی از ابزار پرسشنامه بهمنظور گردآوری دادهها بهره برده شد. نتایج پژوهش نشان میدهد که در فرایند خصوصیسازی، بیست چالش وجود دارد که عبارتاند از: (1) نامساعد بودن فضای کسب و کار برای فعالیت بخش خصوصی؛ (2) تلاطم محیط سیاسی و تأثیرپذیری اقتصاد ملی از آن؛ (3) کمتوجهی به اهلیت و سوابق خریداران؛ (4) هدایت و نظارت غیرمؤثر بنگاههای خصوصی شده پس از واگذاری؛ (5) عدم توجه به متغیرهای زمینهای و تعیین اهداف ایدهآلگرایانه؛ (6) بیتوجهی به طرف تقاضا در واگذاریها؛ (7) غفلت از اصلاح ساختار و آمادهسازی شرکتها؛ (8) آشفتگی در سیاستگذاری و برنامهریزی؛ (9) ساختار نامتوازن هیأت واگذاری با کارکردها و اهداف؛ (10) تشتت نظرات اصلاحی ناشی از تعدد مراکز نظارتی؛ (11) فقدان کارایی شورای عالی اجرای سیاستهای کلی اصل (44) قانون اساسی؛ (12) ضعف ساختاری دستگاه مجری خصوصیسازی؛ (13) نگاه یکسان در واگذاری کلیه شرکتهای مشمول خصوصیسازی؛ (14) مقاومت ذینفعان دولتی با خصوصیسازی؛ (15) حضور نهادهای عمومی غیردولتی در خصوصیسازی؛ (16) فقدان تعهد کامل سیاسی نسبت به خصوصیسازی؛ (17) تفکیک نهچندان شفاف وظایف حاکمیتی از تصدیگری؛ (18) تغییر در گروهبندی شرکتهای مشمول خصوصیسازی؛ (19) عدم الزام خریداران به سرمایهگذاری جدید و ارتقاء کارایی شرکت بعد از خصوصیسازی و (20) بازاریابی غیرمنسجم بنگاههای مشمول واگذاری.