رابطه والدگری هلیکوپتری و سلامت روان با بهزیستی تحصیلی در دانشآموزان دختردوره متوسطه: نقش واسطهای خودکارآمدی تحصیلی
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی تهران، ایران
2 استادیار، گروه روانشناسی، عضو هیئت علمی سازمان پژوهش و برنامهریزی آموزشی، تهران، ایران.
3 دانشجوی کارشناسی ارشد مشاوره خانواده، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
doi
10.22034/jmpr.2022.15264چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطهای خودکارآمدی تحصیلی در رابطه والدگری هلیکوپتری و سلامت روان با بهزیستی تحصیلی انجام شد. جامعه مورد مطالعه شامل تمامی دانشآموزان دختر دوره متوسطه شهر کرمان در سال تحصیلی 1399-1400 بودند. بهمنظور نمونهگیری از افراد جامعه با استفاده از روش گلوله برفی مجازی تعداد 422 دانشآموز دختر دوره متوسطه دوم (15-18 سال) انتخاب شدند و به نسخه کوتاه ابزار والدگری هلیکوپتری (پیستلا، ایزو، ایزولانیا، اورنو و بایوکو، 2020)، پرسشنامه بهزیستی تحصیلی (پیترینن، سوئینی و پیالتو، 2014)، مقیاس خودکارآمدی تحصیلی (میجلی، ماهر، هرودا، اندرمن، اندرمن و فریمن، 2000) و پرسشنامه سلامت عمومی (یعقوبی، کریمی، امیدی، باروتی و عابدی، 1391) پاسخ دادند. بهمنظور تجزیه و تحلیل دادهها از همبستگی پیرسون و مدلیابی معادلات ساختاری استفاده شد. یافتهها نشان داد که بین والدگری هلیکوپتری و خودکارآمدی تحصیلی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. رابطه بین سلامت روان با خودکارآمدی تحصیلی نیز مثبت و معنادار است. اثر غیرمستقیم متغیرهای نشانههای سلامت روانی مثبت و نشانههای اختلال روانی بر بهزیستی از طریق خودکارآمدی تحصیلی، از نظر آماری معنادار و اثر غیرمستقیم والدگری هلیکوپتری بر بهزیستی از طریق خودکارآمدی تحصیلی، از نظر آماری غیرمعنادار بود. به طور کلی نتایج پژوهش نشان داد که مدل آزمون شده در مطالعه حاضر با مدل مفهومی اولیه برازش مناسب دارد و میتوان از این مدل در بهزیستی تحصیلی دانشآموزان دختردوره متوسطه استفاده نمود.