اثربخشی مداخله دلبستگی محور بر بهبود رابطه والد-کودک و کاهش نشانههای اضطراب جدایی در کودکان 7 تا 10 ساله
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مشاوره، دانشگاه آزاد اسلامی ، بجنورد، ایران
2 استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی ، قوچان، ایران
doi
چکیده
هدف: هدف پژوهش تعیین اثربخشی مداخله دلبستگی محور بر بهبود رابطه مادر و کودک و کاهش نشانههای اضطراب جدایی در کودکان مقطع ابتدایی بود. روش: روش پژوهش شبه آزمایشی با طرح پیشآزمون، پسآزمون با گروه گواه و پیگیری دو ماهه و جامعه آماری مادران 73 دانشآموز پسر با دامنه سنی 7 تا 10 سال ارجاع داده شده به مرکز مشاوره آموزش و پرورش رباط کریم در سال تحصیلی 96-95 بود. پس از غربالگری 20 مادر انتخاب شدند که همزمان نمره بالاتری از نسخه والدین آزمون اضطراب جداییِ هان، هاجینلاین، ایشن، ویندر و پینکاس (2003) و نمره کمتری از پرسشنامه رابطه والد-کودک پیانتا (1994) کسب کرده بودند و بهطور تصادفی در گروه آزمایش و گواه جایگزین شدند. گروه آزمایش بسته آموزشی مداخله دلبستگی محور قنبری، خداپناهی، مظاهری و غلامعلی لواسانی (1392) را بهصورت هفتگی در 8 جلسه 90 دقیقهای دریافت کردند. دادهها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس مختلط با اندازهگیری مکرر تحلیل شد. یافتهها: نتایج تفاوت معناداری را بین عملکرد دو گروه آزمایش و گواه در نشانههای اضطراب جدایی (86/18 =F، 001/0 =P) و رابطه مادر و کودک (18/12 =F، 003/0 =P) در مرحله پسآزمون و پس از دو ماه پیگیری نشان داد. نتیجهگیری: از آنجا که درمان دلبستگی محور، راهبردهای کارامد و سودمندی را برای بهبود عملکرد رابطه مادر و کودک و درمان مشکلات اضطراب جدایی کودکان دارای مشکلات دلبستگی در اختیار مادران، والدین و مراکز رواندرمانی کودکان قرار میدهد؛ میتوان آن را روش درمانی مؤثری تلقی کرد.