بررسی رابطه رهبری استثماری با پنهانسازی دانش بواسطه نقش میانجی پریشانی روانشناختی
نویسندگان
1 استاد، گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران
2 دانشجوی دکترای مدیریت آموزشی گروه علوم تربیتی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.
doi
10.22034/jmpr.2022.15269چکیده
هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه رهبری استثماری با پنهانسازی دانش بواسطه نقش میانجی پریشانی روانشناختی بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیّه معلّمان ناحیه دو شیراز در سال تحصیلی 1400-1399 به تعداد 1945 نفر بودند، که با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی ساده و بر مبنای فرمول کوکران نمونهای به حجم 319 معلّم از این جامعه انتخاب شد. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامه رهبری استثماری اشمید و همکاران(2019)؛ پرسشنامه پریشانی روانشناختی لاویبوند و لاویبوند(1995) و پرسشنامه پنهانسازی دانش کانلی و زویگ(2015) استفاده گردید که ضریب آلفای کرانباخ آنها به ترتیب: 0/97 ، 0/91 و 0/94 بدست آمد. روایی سازه پرسشنامهها نیز به وسیله تحلیل عاملی تأییدی تعیین گردید. تجزیه و تحلیل دادهها با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری و به کمک دو نرم افزار Spss و lisrel انجام شد. یافتههای پژوهش نشان داد که: رهبری استثماری رابطه مثبت و معناداری با پنهانسازی دانش و پریشانی روانشناختی در سطح 0/05 دارد؛ پریشانی روانشناختی نیز رابطه مثبت و معناداری با پنهانسازی دانش در سطح 05/0 دارد؛ رهبری استثماری بواسطه نقش میانجی پریشانی روانشناختی رابطه غیرمستقیم، مثبت و معناداری با پنهانسازی دانش دارد. بنابراین چنانچه مدیران و رهبران مدارس دارای خصوصیّات و ویژگیهای منفی رهبری استثماری باشند، با سوء استفاده از تلاش معلّمان، یک جو غیر سازنده در مدرسه ایجاد میکنند؛ در این جو مخرّب، معلّمان با اضطراب و پریشانی روانشناختی، جهت مقابله با این رهبران، دانش و اطلاعاتشان را از سایر همکاران پنهان میکنند.