اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر خوشبینی و بهزیستی روانشناختی مادران کودکان مبتلا به موکوپلیساکارید نوع یک (سندرم هولر)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد روانشناسی بالینی کودک و نوجوان، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
2 کارشناس ارشد روانشناسی بالینی کودک و نوجوان، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
3 دکترای روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه ایلام، ایلام،ایران.
doi
10.22034/jmpr.2022.13662چکیده
هدف از این پژوهش تعیین اثربخشی آموزش تنظیم هیجان بر خوشبینی و بهزیستی روانشناختی مادران کودکان مبتلا به موکوپلیساکارید نوع یک (سندرم هولر) بود. روش این پژوهش بهشیوه تک آزمودنی با کنترل خط پایه بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه مادران دارای کودک مبتلا به موکوپلیساکارید در سال 1398-1397 بود که با استفاده از نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای مورد استفاده پرسشنامهی خوشبینی (LOT)، پرسشنامهی فرم کوتاه بهزیستیروانشناختی (PWB) و برنامه آموزشی تنظیم هیجان آلن، مکهاگ و بارلو، (2009) بود که طی 8 جلسه 90 دقیقهای یکبار در هفته و در 3 مرحله (خط پایه، برنامه آموزشی 8 جلسهای و پیگیری 6 هفتهای) انجام شد. دادههای حاصل از اجرای پرسشنامهها با استفاده فرمول درصد بهبودی و روش ترسیم دیداری تحلیل شد. نتایج پژوهش حاضر نشان دادند که آموزش تنظیم هیجان بر خوشبینی و بهزیستی روانشناختی مادران کودکان مبتلا به موکوپلیساکارید نوع یک (سندرم هولر) مؤثر بوده است. و این تأثیر در مرحله پیگیری 6 هفتهای پایدار مانده بود. بنابراین با به کارگیری آموزش تنظیم هیجان میتوان توانمندی مادران دارای کودک موکوپلیساکارید را بهبود بخشید.
