بررسی نقش واسطهای تابآوری و خودکارآمدی تحصیلی در مدل علی تأثیر تعامل استاد – شاگردی بر درگیری تحصیلی دانشجویان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت آموزش عالی، دانشکده مدیریت، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
2 استادیار گروه علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.22084/j.psychogy.2022.25646.2427چکیده
هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی نقش واسطهای تابآوری و خودکارآمدی تحصیلی در مدل علی تأثیر تعامل استاد–شاگردی بر درگیری تحصیلی دانشجویان دانشگاه خوارزمی بوده است.روش: روش این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه گردآوری دادهها کمی از نوع مطالعات همبستگی میباشد. جامعه آماری این پژوهش شامل دانشجویان دانشگاه خوارزمی در نیم سال دوم تحصیلی 1400-1399 به تعداد 14542 میباشد. تعداد 374 نفر با روش نمونهگیری در دسترس بهعنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. جهت گردآوری دادههای پژوهش از پرسشنامههای درگیری تحصیلی ریو (۲۰۱۳)، تابآوری ساموئلز (2009)، تعامل استاد-شاگردی مورای و زوویچ (2010) و خودکارآمدی تحصیلی جینکز و مورگان (1999) استفاده شده است. برای تحلیل دادههای پژوهش از روش تحلیل مسیر، در محیط نرمافزار AMOS استفاده شد.یافتهها: یافتهها حاکی از آن است که مدل پژوهش برازش کاملی با دادهها دارد. در این مدل تعامل استاد - شاگردی بر تابآوری تحصیلی، خودکارآمدی و درگیری تحصیلی اثر مستقیم و معنیداری دارد (0.01>p). بعلاوه اثرات تابآوری تحصیلی بر درگیری تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی بر درگیری تحصیلی نیز معنادار بود (0.01>p)؛ و تعامل استاد-شاگردی بر خودکارآمدی و تابآوری تحصیلی اثر غیرمستقیم و معناداری داشت.نتیجهگیری: بنابراین و با توجه به نتایج بهدستآمده بدیهی است تعامل سازنده بین اساتید و شاگردان باعث افزایش تابآوری تحصیلی خودکارآمدی تحصیلی و درگیری تحصیلی آنها میشود.