بررسی نقش واسطه‌ای تاب‌آوری و خودکارآمدی تحصیلی در مدل علی تأثیر تعامل استاد – شاگردی بر درگیری تحصیلی دانشجویان

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری مدیریت آموزش عالی، دانشکده مدیریت، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران

2 استادیار گروه علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران

doi
10.22084/j.psychogy.2022.25646.2427
چکیده

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی نقش واسطه­ای تاب­آوری و خودکارآمدی تحصیلی در مدل علی تأثیر تعامل استاد–شاگردی بر درگیری تحصیلی دانشجویان دانشگاه خوارزمی بوده است.روش: روش این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر شیوه گردآوری داده­ها کمی از نوع مطالعات همبستگی می‌باشد. جامعه آماری این پژوهش شامل دانشجویان دانشگاه خوارزمی در نیم سال دوم تحصیلی 1400-1399 به تعداد 14542 می‌باشد. تعداد 374 نفر با روش نمونه­گیری در دسترس به‌عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. جهت گردآوری داده­های پژوهش از پرسشنامه­های درگیری تحصیلی ریو (۲۰۱۳)، تاب­آوری ساموئلز (2009)، تعامل استاد-شاگردی مورای و زوویچ (2010) و خودکارآمدی تحصیلی جینکز و مورگان (1999) استفاده شده است. برای تحلیل داده­های پژوهش از روش تحلیل مسیر، در محیط نرم­افزار AMOS استفاده شد.یافته‌ها: یافته­‌ها حاکی از آن است که مدل پژوهش برازش کاملی با داده­ها دارد. در این مدل تعامل استاد - شاگردی بر تاب­آوری تحصیلی، خودکارآمدی و درگیری تحصیلی اثر مستقیم و معنی‌داری دارد (0.01>p). بعلاوه اثرات تاب­آوری تحصیلی بر درگیری تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی بر درگیری تحصیلی نیز معنادار بود (0.01>p)؛ و تعامل استاد-شاگردی بر خودکارآمدی و تاب­آوری تحصیلی اثر غیرمستقیم و معناداری داشت.نتیجه‌گیری: بنابراین و با توجه به نتایج به‌دست‌آمده بدیهی است تعامل سازنده بین اساتید و شاگردان باعث افزایش تاب­آوری تحصیلی خودکارآمدی تحصیلی و درگیری تحصیلی آنها می‌شود.