نگاهی به شعر کمال خجندی از چشم انداز علم بدیع

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهید مدنی آذربایجان

2 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه شهد مدنی

doi
10.30473/pab.2017.5074
چکیده

بی­تردید دو عامل مهم تخیّل و زبان در خلق شعر مؤثر هستند. شاعر با کمک تخیّل از تمام امکانات و شگردهای زبانی مانند بیان، بدیع و معانی بهره گرفته و دست به آفرینش ادبی می­زند. در این میان، بدیع به عنوان یکی از علوم مهم بلاغی و شگردهای زیبایی­شناختی در تناسب و توازن درونی کلام نقش مؤثری دارد. این تناسب و توازن که در نقد ادبی نو و به ویژه فرمالیست­های روسی به آن توجه ویژه­ای می­شود، حاصل هماهنگی عوامل و عناصر زیبایی­شناختی مانند وزن، قافیه، ردیف، صنایع لفظی و معنوی، عناصر موسیقایی و... است. کمال به عنوان شاعری برجسته و توانمند از تمام امکانات و شگردهای بلاغی به­ویژه بدیع معنوی و لفظی همچون مراعات نظیر، تمثیل، اسلوب معادله، تلمیح، سجع، جناس و جز اینها بهره گرفته است. این مقاله بر آن است که دیوان کمال را از دیدگاه انواع تناسبات معنوی بررسی کند.