فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف: هدف پژوهش حاضر تعیین رابطه باورها و اسنادهای رابطه‌ای با شادکامی زناشویی بود. روش: روش پژوهش از نوع همبستگی و جامعه آماری شامل زن‌ها و مردهای متأهل شهر تهران در سال 1395 بود که کم‌تر از 5 سال از زندگی زناشویی آن می‌گذشت. بر اساس جدول کرجسی-مورگان 1970، تعداد نمونه 384 نفر برآورد شد و به روش نمونه‌گیری در دسترس از مکان‌هایی چون دانشگاه‌ شهید بهشتی، دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات تهران، فرهنگ‌سرای خانواده، بوستان گفتگو، بوستان نهج‌البلاغه و پارک بعثت انتخاب شد. ابزار پژوهش مقیاس شادکامی زناشویی آزرین، ناستر و جونز (1973)، سیاهه باورهای رابطه‌ای ایدلسون و اپشتاین (1982) و پرسشنامه اسناد رابطه‌ای فینچام و برادبری (1992) بود. پس از کنار گذاشتن 69 پرسشنامه مخدوش،  داده‌های 315 نفر به‌روش رگرسیون گام به گام تحلیل شد. یافته‌ها: نتایج حاکی از رابطه‌ منفی بین باورها و اسنادهای رابطه‌ای با شادکامی زناشویی بود. از میان خرده‌مقیاس‌های باورهای رابطه‌ای، خرده‌مقیاس "مخرب بودن مخالفت" سهم بیش‌تری در پیش‌بینی شادکامی زناشویی داشت (42/0=β، 01/0=(P و از میان خرده‌مقیاس‌های اسنادهای رابطه‌ای، خرده‌مقیاس "جایگاه" پیش‌بینی‌کننده قوی‌تری برای شادکامی زناشویی بود (41/0=β، 01/0=(P. نتیجه‌گیری: بر اساس نتایج این پژوهش می­توان گفت هرقدر باورهای رابطه‌ای زوجین منطقی‌تر و اسنادهای رابطه‌ای آن‌ها خوش‌بینانه‌تر باشد، شادکامی زناشویی بیشتری را تجربه خواهند کرد. از سوی دیگر از آنجا که شادکامی نقش مهمی را در پایداری زندگی زناشویی ایفا می­کند؛ بنابراین پیشنهاد می‌شود رواندرمانگران و مشاوران با آموزش و اصلاح باورها و اسنادهای رابطه‌ای زوج­ها، شادکامی آن­ها را در زندگی زناشویی افزایش دهند.