تغییرهای آللی، تجزیه ارتباط و تنوع هاپلوتایپی برای نشانگرهای ریزماهوارهی پیوسته به QTLهای مرتبط با تحمل به خشکی در جو
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد بیوتکنولوژی در کشاورزی دانشگاه گنبدکاووس.
2 استادیار پژوهش، بخش تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر، مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی استان گلستان، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، گرگان.
3 دانشیار ژنتیک بیومتری گروه تولیدات گیاهی دانشگاه گنبدکاووس.
4 استادیار شیمی و حاصلخیزی خاک گروه تولیدات گیاهی دانشگاه گنبدکاووس.
doi
10.22077/escs.2018.1181.1242چکیده
تنش خشکی ناشی از کم آبی و گرمای آخر دوره رشد، از مشکلهای مهم در کشاورزی به شمار رفته و یکی از مهمترین عوامل کا هش عملکرد گیاهان زراعی می باشد. از همینرو به منظور بررسی آللهای مرتبط با تحمل به خشکی در گیاه جو و همچنین گروههای هاپلوتایپ اثرگذار بر آن این پژوهش به انجام رسید. برای این منظور، آزمایش جهت تعیین فنوتیپ در ایستگاه تحقیقات گنبدکاووس و در قالب طرح اگمنت با 96 ژنوتیپ و 4 شاهد اجرا شد و 18 صفت بر روی بوتهها مورد ارزیابی قرار گرفت. سپس برای بررسی تنوع آللی و هاپلوتایپی، ژنوتیپهای مورد آزمایش به وسیله 5 نشانگر ریز-ماهواره مرتبط با تحمل به خشکی آزمون گردیدند. بررسی تنوع آللی میانگین تعداد آلل، محتوی اطلاعات چند شکل و تنوع ژنی را به ترتیب 5.2، 0.6267 و 0.6807 نشان داد که در هر سه بخش آلل GBMS180 دارای بیشترین و آلل Bmag0782 دارای کمترین مقدار بود. همچنین نتایج بررسی هاپلوتایپی 58 گروه هاپلوتایپ را نشان داد. گروه نوزده که شامل ژنوتیپ صد و سی و پنج بود با عملکرد 5183.333 کیلوگرم در هکتار بیشترین عملکرد و مقاومت در برابر خشکی را داشت. تجزیه ارتباط بین دادههای مولکولی و فنوتیپی بیانگر این موضوع بود که از میان 16 آلل موثر بر صفتهای مورد ارزیابی آلل GMBS183-D با اثرگذاری بر روی سه صفت تعداد دانه در سنبله، تعداد سنبله (در هکتار) و عملکرد (در هکتار) دارای بیشترین اثرگذاری بر روی عملکرد و اجزای آن بود. آلل GMBS183-C نیز با R2 برابر با 23.3 برای صفت تعداد سنبله (در هکتار) بالاترین مقدار ضریب تبیین را در بین آللهای دخیل در صفتهای مربوط به عملکرد و اجزا عملکرد دارا بود. در صورت تایید نتایج میتوان از نشانگرها و ژنوتیپهای حاضر در تحقیقات و برنامههای بهنژادی استفاده نمود.