می عرفان در ساغر بیان و بلاغت
نویسندگان
1 استادیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد
doi
چکیده
ا از دیرباز شاعران و نویسندگان برای اثرگذاری بیشتر بر ذهن و جان خوانندگان و نیز نشان دادن هنر کلامی خود به بیان اندیشههای خود با بهرهگیری از تخیّلات شاعرانه پرداختهاند. در میان شاعران عارف مولانا جلالالدین در این راه توفیق نمایانی داشته است که راز ماندگاری آثارش – بهویژه مثنوی- در این زمینه است. در این نوشتار به نحوه بیان شاعرانه مولانا در یکی از داستانهای مثنوی یعنی قصه دقوقی و کراماتش پرداختهایم و نشان دادهایم که مولانا چگونه اندیشههای ناب عرفانی را در ظرف صور خیال به خوانندگان مثنوی ارائه کرده است و از تشبیه تمثیل و دیگر تشبیهات و کنایات با موفقیّت بهره برده است. در این مقاله موارد متعدد صور خیال در داستان دقوقی آمده و نشان داده شده است که چرا مثنوی در بیان داستانها با زبان شاعرانه ممتاز است و با هیچ اثر دیگری قابل مقایسه نیست.