فهم پدیدۀ نوگروی دینی در بین دختران (مورد مطالعه: دختران منطقۀ 4 تهران)
نویسندگان
1 .دانشحوی دکتری جامعهشناسی مسائل اجتماعی، دانشکدهی علوم اجتماعی، ارتباطات و رسانه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
2 استادیار گروه جامعه شناسی دانشکدهی علوم اجتماعی، ارتباطات و رسانه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی،تهران، ایران
3 ستادیار گروه جامعه شناسی، دانشکدهی علوم اجتماعی، ارتباطات و رسانه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران
doi
10.30465/scs.2025.9316چکیده
تحول در دینداری دختران به مثابه نسل جدید در قالب نوگروی دینی مسألۀ اصلی پژوهش حاضر است و پژوهش با هدف شناسایی تحولات دینداری که بیش تر به صورت نوگروی دینی نمود یافته است در بین دختران ساکن در منطقۀ 4 تهران انجام شده است تا بررسی شود که دختران مورد نظر چه تجربۀ زیسته ای از تحول در دینداری شان ارائه می کنند. رویکرد روشی، کیفی و روش تحقیق، تحلیل روایت و ابزار گردآوری اطلاعات، مصاحبۀ روایی و روش نمونهگیری بهشیوهی هدفمند و قضاوتی بوده است. 20 نفر از دختران متولد دهۀ 70 برای مصاحبه انتخاب شدند. از مجموع 20 نفر از دختران، 2 نفر هیچ دینی را قبول نداشتند و نوگروندگان حاد (تحولیافتهی کامل در نظام اعتقادی) و 18 نفر نیز نوگروندگان غیرحاد (تحولیافته در درون نظام اعتقادی) بودهاند که در برخی امور دینی دچار تردید شدهاند و اکنون بهنحو گزینشی و بیشتر عقلانی دیندار اند. بررسی دقیق تر تحولات دینداری دختران نشان میدهد که دختران به دلایلی چون حضور در دانشگاه، ارتقاء سطح سواد و تحصیلات، تقویت روحیهی پرسشگری و نقادی، تجربهی تحول در دینداری را از سر گذراندهاند و به نقادی و بازاندیشی در دینداری خود اقدام نمودهاند، بهگونهای که بخش مهمی از باورها و اعمال دینیای را که در گذشته به سهولت و بدون هرگونه پرسشگری انجام میدادهاند، کنار نهادهاند.