فهم پدیدۀ نوگروی دینی در بین دختران (مورد مطالعه: دختران منطقۀ 4 تهران)

نویسندگان

1 .دانشحوی دکتری جامعه‌شناسی مسائل اجتماعی، دانشکده‌ی علوم اجتماعی، ارتباطات و رسانه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران

2 استادیار گروه جامعه شناسی دانشکده‌ی علوم اجتماعی، ارتباطات و رسانه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی،تهران، ایران

3 ستادیار گروه جامعه شناسی، دانشکده‌ی علوم اجتماعی، ارتباطات و رسانه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی، تهران، ایران

doi
10.30465/scs.2025.9316
چکیده

تحول در دین‌داری دختران به مثابه نسل جدید در قالب نوگروی دینی  مسألۀ  اصلی پژوهش حاضر  است و پژوهش با هدف شناسایی تحولات دین‌داری که بیش تر به صورت نوگروی دینی نمود یافته است در بین دختران  ساکن در منطقۀ  4 تهران انجام شده است تا بررسی شود که دختران مورد نظر چه تجربۀ زیسته ای از تحول در  دین‌داری شان ارائه می کنند. روی‌کرد روشی، کیفی و روش تحقیق، تحلیل روایت و ابزار گردآوری اطلاعات، مصاحبۀ  روایی و روش نمونه‌گیری به‌شیوه‌ی هدفمند و قضاوتی  بوده است. 20 نفر از دختران  متولد دهۀ  70 برای مصاحبه انتخاب شدند. از مجموع 20 نفر از دختران، 2 نفر هیچ دینی را قبول نداشتند و نوگروندگان حاد (تحول‌یافته‌ی کامل در نظام اعتقادی) و 18 نفر نیز نوگروندگان غیرحاد (تحول‌یافته در درون نظام اعتقادی) بوده‌اند که در برخی امور دینی دچار تردید شده‌اند و اکنون به‌نحو گزینشی و بیش‌تر عقلانی دین‌دار اند. بررسی دقیق تر  تحولات دین‌داری  دختران نشان می‌دهد که دختران به دلایلی چون حضور در دانشگاه، ارتقاء سطح سواد و تحصیلات، تقویت روحیه‌ی پرسش‌گری و نقادی، تجربه‌ی تحول در دین‌داری را از سر گذرانده‌اند و به نقادی و بازاندیشی در دین‌داری خود اقدام نموده‌اند، به‌گونه‌ای که بخش مهمی از باورها و اعمال دینی‌ای را که در گذشته به سهولت و بدون هرگونه پرسش‌گری انجام می‌داده‌اند، کنار نهاده‌اند.