بررسی پدیدارشناسانۀ حیوانآزاری در مراسم ورزاجنگ
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جامعهشناسیسیاسی، گروه علوم سیاسی واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران،
2 دانشیار مؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم، تهران، ایران
3 استادیار گروه علوم سیاسی واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.30465/scs.2025.9312چکیده
خونبازی دو گاونر که گیلانیها آن را «ورزاجنگ» مینامند از دیرباز مایۀ سرگرمی برخی بود اما هستۀ اصلی آن یعنی «جنگ»، و مسئلۀ نسلهای مختلف یعنی «تعامل انسانوحیوان» همچنان باقی است. باتوجه به اینکه واقعیتاجتماعیِ موجود، منفک از بستر تجربی افراد درگیر در آن نیست و نگرههای طبیعی، موجب برجستهشدن تداومِ پدیده، نزد برخی از پژوهشگران تحتعنوان انسجام اجتماعی و کارکرد اقتصادی شده و کنشگران ورزاجنگ خواهان استمرار آن تحتعنوان پاسداشت بازی بومی، و دفاع از سنت هستند، این پژوهش با بهرهگیری از روش پدیدارشناختی با تمرکز بر رهیافت مستقیم، سعی نموده به این پرسش پاسخ دهد که قصد این کنشگران در نسلهای مختلف از قرارگیری در موقعیت موصوف چیست؟ نتیجۀ کار بیانگر این است که موافقان و مخالفان با «درد شبح» مواجه هستند و تنها امکانی که برای رهایی از مخاطرات مذکور متصور است خوداثباتیِ درونماندگارِ انسان متناهی و همآغوشی «با» جهانی است که در آن پرت شدهایم.