بررسی پدیدارشناسانۀ حیوان‌آزاری در مراسم ورزاجنگ

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری جامعه‌شناسی‌سیاسی، گروه علوم سیاسی واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران،

2 دانشیار مؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی وزارت علوم، تهران، ایران

3 استادیار گروه علوم سیاسی واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
10.30465/scs.2025.9312
چکیده

خون­بازی دو گاونر که گیلانی­ها آن را «ورزاجنگ» می­نامند از دیرباز مایۀ سرگرمی برخی بود اما هستۀ اصلی آن یعنی «جنگ»، و مسئلۀ نسل­های مختلف یعنی «تعامل انسان­و­حیوان» همچنان باقی است. باتوجه به اینکه واقعیت­اجتماعیِ­ موجود، منفک از بستر تجربی افراد درگیر در آن نیست و نگره­های طبیعی، موجب برجسته­شدن تداومِ پدیده، نزد برخی از پژوهشگران تحت­عنوان انسجام اجتماعی و کارکرد اقتصادی شده و کنشگران ورزاجنگ خواهان استمرار آن تحت­عنوان پاسداشت بازی بومی، و دفاع از سنت هستند، این پژوهش با بهره­گیری از روش پدیدارشناختی با تمرکز بر رهیافت مستقیم، سعی نموده به این پرسش پاسخ دهد که قصد این کنشگران در نسل­های مختلف از قرارگیری در موقعیت موصوف چیست؟ نتیجۀ کار بیانگر این است که موافقان و مخالفان با «درد شبح» مواجه هستند و تنها امکانی که برای رهایی از مخاطرات مذکور متصور است خوداثباتیِ درون­ماندگارِ انسان متناهی و هم­آغوشی «با» جهانی است که در آن پرت شده­ایم.