آسیبشناسی روایت ذهنی در دو داستان آل احمد (مورد مطالعاتی: بچۀ مردم و شوهر آمریکایی)
نویسندگان
1 دانشگاه شهید بهشتی
2 دانشگاه شهید بهشتی
doi
10.48308/hlit.2015.102582چکیده
مقالۀ حاضر، تحلیل روایت ذهنی در دو داستان کوتاه «بچۀ مردم» و «شوهر آمریکایی» از جلال آلاحمد است. در بخش نخست، به طرح مباحثی نظری دربارۀ روایت ذهنی و شرایط تحقّق آن پرداختهایم تا نشان دهیم این گونۀ روایت، به صورت توأمان در صورت و محتوا، یا در نظام زیباییشناسی و معرفتشناسی است که محقّق میشود. نویسندۀ آگاه برای خلق روایت ذهنی والا، «زبان» روایت و پنج مؤلّفۀ«زمان»، «مکان»، «پیرنگ»، «صدای راوی» و «شخصیت» را در ساخت و پرداختی مدرنیستی و ذهنی عرضه میکند و کیفیت پردازش این مؤلّفهها است که لایههای متکثّر معنایی و معرفتی را تولید میکند و دوری از جزمیتهای پیشامدرن را رقم میزند. آلاحمد از جملۀ نخستین نویسندگان ایرانی بود که کوشید روایت ذهنی را در داستان فارسی محقّق کند و در برخی از آثارش به این نوع روایت روی آورد. در پژوهش حاضر، با توجّه به چارچوب نظری فوق، نخستین و آخرین تلاش آلاحمد را در این حوزه، در داستانهای بچۀ مردم(1327) و شوهر آمریکایی(1350)، بررسی و تحلیل کردهایم تا میزان توفیق او را در عرضۀ زیباییشناسی نوین روایت ذهنی نشان دهیم و نیز میزان سازگاری مبانی اندیشۀ او را با معرفتشناسی این گونۀ روایت معلوم کنیم.