پاتوس و حالوهوای بنیادین نزد هایدگر بهسوی یک تربیت حالمند و تیماردارانه
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری فلسفه تعلیم و تربیت، ‘گروه فلسفه تعلیم وتربیت، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی،تهران، ایران.
2 دانشیار فلسفه تعلیم وتربیت، گروه فلسفه تعلیم و تربیت، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3 دانشیار فلسفه، ، گروه فلسفه، دانشکده ادبیات فارسی و زبانهای خارجه، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
4 دانشیار فلسفه تعلیم و تربیت، گروه فلسفه تعلیم وتربیت، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
10.30465/scs.2023.9119چکیده
در این مقاله یافتگی و حالوهوای بنیادین را در نسبت با پاتوسِ ارسطویی تحلیل کرده و از چنین تحلیلی به تربیت حالمند و مجالدهنده پرداخته میشود. ازاینرو مفهوم پاتوس را بررسی و با تفسیر هایدگر از پاتوس به عمل متأثرشده و درعینحال کنشگر میرسیم که اگزیستانسیال بنیادین یافتگی را ترسیم میکند که با متأثرشدگی از چیزها، آدمها و جهان پیرامونی رفتار-عمل در بستر طرحافکنی پرتابشده مطرح میشود. با این تلقی احساسات و حالوهواهای بنیادین بهمثابه اموری بنیادین مطرح میشوند که سبب بیداری و رفتن بهسوی امکان دیگر از هستیاند. ازاینرو بر اساس آموزههای هایدگر، تربیت حالمند با اساسی پنداشتن حالوهواهای بنیادین، تربیت را در بستر جهانمندی و نسبتمندی با چیزها و دیگران و آریگوی به امکانات فهم میکند که به شیوۀ طرحافکنی پرتابشده، فهمی حالمند را ممکن میسازد که سبب گشودگی به هستی و امکانات متعدد تربیت بر اساس حالوهواها میشود.
