بازخوانی جامعهشناختی "اخلاق عرفانی" با تکیه بر روایات سلوکی ابوسعید ابوالخیر
نویسندگان
1 استادیار رشته ادیان و عرفان دانشگاه شهید مدنی آذربایجان
2 دانشجوی دکتری عرفان اسلامی پژوهشکده امام خمینی
doi
10.30465/scs.2023.43830.2653چکیده
یکی از بُعدهای اخلاق عرفانی، که عارفان به آن اهتمام داشتهاند، جنبۀ اجتماعی آن است. برخلاف آنچه عموماً تصور میشود، عرفان اسلامی جریانی منفعل نسبت به جامعه نبوده است و مسولیت پذیری عارفان در فتوتنامههاو توصیه های سلوکی آنان کاملا آشکار است. هدف از این تحقیق، بررسی ابعاد اجتماعی در سیرۀ و احوال عارفان مسلمان است، که بهترین نمونۀ چنین زیست اجتماعی ـ عرفانی را میتوان در فتوتنامهها و حکایات سلوکی ابوسعید ابوالخیر مشاهده نمود. یافتههای این پژوهش حاکی از آن است که زیست اجتماعی ابوسعید ابوالخیر یکی از بهترین الگوها برای اخلاق اجتماعی ـ عرفانی محسوب میگردد. وی عبادت را فقط عزلتنشینی نمیداند، بلکه یکی از مهمترین جنبههای دینداری را در مسولیت اجتماعی، جستجو میکند و هیچگاه بر رهبانیت و فاصله گرفتن از جامعه، تاکید نمیکند. از مهمترین بُن مایههای حکایات ابوسعید، خدمت به خلق به عنوان یک وظیفه عبادی، توجه به حقوق دیگران، گذشت و ایثار، وفاداری و مسولیت پذیری وی نسبت به جامعه است. این پژوهش با روش توصیفی ـ تحلیلی و مراجعه به کتب اخلاقی ـ عرفانی و با استناد به اثر اسرار التوحید فی مقامات شیخ ابوسعید، در جهت مصداقیابی اخلاق اجتماعی ـ عرفانی انجام یافته است.