فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی در حال حاضر، بعنوان یک اختلال عصب‌تحولی درنظر گرفته می‌شود. این اختلال، با سطوح شدید و نامناسب با سن بی‌توجهی و بیش‌فعالی/ تکانشگری مشخص می‌شود که حداقل دو زمینه زندگی برای بیش از 6 ماه وجود دارند. تا به امروز، راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM) تشخیصی را که در حال حاضر اختلال نقص توجه/بیش‌فعالی (ADHD) نامیده می‌شود، مبتنی بر نمود فنوتیپی علائم بی‌توجهی و بیش‌فعالی/تکانشگری به زیرگروه‌هایی تقسیم نموده است، به نحوی که جدیدترین ویراست یعنی DSM-5 از نمودهای بی‌توجه (ADHD-I)، بیش‌فعال/تکانشگر (ADHD-H) و ترکیبی (ADHD-C) نام می‌برد. به نظر می‌رسد که این مقوله‌ها، به درستی، اکثریت کودکان با تشخیص ADHDH را فنوتیپ می‌کنند. با این حال، کودکانی وجود دارند که عمدتاً مشکلات توجهی را نشان می‌دهند، اما از نظر کیفی با افراد مبتلا به ADHD-I متفاوتند. در حالیکه این کودکان ممکن است چند نشانۀ بی‌توجهی ADHD را نشان دهند، آنها را می‌توان به بهترین شکل بواسطۀ خیالپردازی افراطی‌شان، گیجی،خواب‌آلودگی و تفکر یا رفتار کند مشخص نمود. اصطلاح بی‌نظمی شناختی (SCT) برای توصیف این دسته از کودکان ابداع شد. هرچند، اقدامات اولیه در تعریف فنوتیپ SCT حاکی از آن است که کودکان حائز SCT ، شامل زیرمجموعۀ کودکان با ADHD-I هستند که میزان (نرخ) بالایی از بی‌توجهی، اما علائم کمی از بیش‌فعالی- تکانشگری را نشان می‌دهند، اما پژوهش‌ها بطور متقاعدکننده از این فرض حمایت نکرده و مورد تأئید قرار نداده‌اند بلکه، پژوهش به تمرکز بر SCT بعنوان دسته‌ای از علائم متمایز از حوزۀ نشانه‌های ADHD تغییر یافته است.