برساخت هویت فرهنگی- بومی در بستر نسل ها؛ پژوهشی کیفی در میان سه نسل از شهروندان شهر بندرعباس
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری جامعه شناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز
2 عضو هیات علمی گروه جامعه شناسی دانشگاه تهران
3 استادیار جامعه شناسی و عضو هیات علمی گروه علوم اجتماعی دانشگا ه هرمزگان
doi
10.30465/scs.2022.38260.2469چکیده
با توجه به روندهای توسعه، تکثر فرهنگها و رشد مدرنیزاسیون شهری، هویت فرهنگی-بومی از شکل اولیه آن فاصله گرفته و در حال تغییر است؛ از طرفی این مسئله در میان نسل های مختلف و در شهرهای مهاجرپذیر، شکلی ویژه به خود میگیرد. پژوهش حاضر به شیوههای برساخت هویت فرهنگی-بومی در میان شهروندان بومی بندرعباس میپردازد. روش به کار رفته، کیفی و دادههای مورد نیاز با بکارگیری مصاحبهی نیمهساختاریافته با 28 نفر از مردان و زنان 20 تا 65 ساله گردآوری شده است. یافتهها نشان از تفاوتهای نسلی در برساخت هویت بومی و مواجهه با آن دارد؛ بدین ترتیب که گروه سنی بالای 50 سال مبتنی بر نوعی "انسجام و مقاومت" وگروه سنی 31-50 سال مبتنی بر "همراهی و پذیرش" با عناصر فرهنگی، هویت فرهنگی- بومی خود را برساخت کرده و در نهایت گروه سنی 20-30 سال از "هویتهای دوگانه و نامنسجم" برخوردار بوده اند. در حقیقت نسل اول(بالای 50 سال) از هویت فرهنگی-بومی یکدست و منسجمی برخوردار بوده و در برابر هویت یابی جدید، مقاومت میکند. گروه دوم(50-31 سال)، عناصری از دو هویت بومی و غیربومی را در کنار یکدیگر قرار میدهد و در نهایت نسل جوانتر(30-20 سال)، هویت فرهنگی خود را به شکلی نامنسجم و دوگانه، برساخت کرده است.