رابطة سبکهای دلبستگی و وانمودگرایی دانشآموزان با واسطهگری عزتنفس و تعدیلکنندگی شفقت به خود
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناس ارشد روانشناسی تربیتی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران
2 دانشیار گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه کاشان، کاشان، ایران
doi
10.22084/j.psychogy.2022.25049.2377چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطهی سبکهای دلبستگی ناایمن و وانمودگرایی دانشآموزان با واسطهگری عزتنفس و تعدیلکنندگی شفقت به خود انجام شد.روش: جامعهی آماری این پژوهش شامل تمامی دانشآموزان دختر و پسر مقطع متوسطه دوم سال تحصیلی 1400-1399 شهرستان فارسان بود. تعداد 396 دانشآموز (199 دختر و 197 پسر) با روش نمونهگیری خوشهای چندمرحلهای انتخاب شدند. در این پژوهش از مقیاس پدیده وانمودگرایی کلانس (1985)، مقیاس سبکهای دلبستگی هازن و شیور (1987)، مقیاس عزتنفس روزنبرگ (1965) و فرم کوتاه مقیاس شفقت به خود ریس، پومیر و همکاران (2011) استفاده شد. ارزیابی الگوی پیشنهادی با استفاده از مدلسازی معادلات ساختاری و با روش بوت استراپ انجام گرفت.یافتهها: نتایج نشان داد الگوی پیشنهادی از برازش قابل قبولی برخوردار است. ارزیابی مسیرهای الگو نشان داد عزتنفس رابطه بین دلبستگی اجتنابی و وانمودگرایی (۰۰۱/۰p<، 13/۰β=) و رابطه بین دلبستگی اضطرابی و وانمودگرایی (۰۰۱/۰p<، 19/۰β=) را میانجی میکند. علاوه بر این، نتایج بیانگر این بود که شفقت به خود رابطه بین سبکهای دلبستگی ناایمن و وانمودگرایی را تعدیل نمیکند و فقط ارتباط بین سبک دلبستگی اضطرابی و عزتنفس را تعدیل میکند.نتیجهگیری: عزتنفس، رابطه بین دلبستگی اجتنابی و اضطرابی با وانمودگرایی را میانجیگری میکند و شفقت به خود رابطه بین دلبستگی اضطرابی و عزتنفس را تعدیل میکند. یافتهها دارای تلویحات کاربردی برای مشاوران مدرسه و روانشناسان تربیتی جهت پیشگیری و کنترل پدیده وانمودگرایی است.